Skip to main content

Θέατρο; Άντε, καλέ, πεταμένα λεφτά!

«Πού το τρέχεις το παιδί στο θέατρο; Λες και θα καταλάβει τίποτα!», «Χμ, είχες και στο χωριο σου Μέγαρο;», είναι μερικά από τα σχόλια που έχω ακούσει κατά καιρούς. Εννοείται πως δεν είχα στο χωριό μου ούτε θέατρο, ούτε Μέγαρο Μουσικής. Ούτε καν σινεμά.

Ήρθα πριν αρκετά χρόνια στην Αθήνα και δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που πήγα στο θέατρο με την αγαπημένη μου φίλη, τη Φιλιώ.

Δεν είχα ιδέα τι είναι το φουαγιέ και για ποιο λόγο χτυπούσαν τα κουδούνια ξανά και ξανά δίχως να μπαίνουμε στην αίθουσα. Ήταν ένα μικρό θέατρο και κάτι εντελώς καινούριο για μένα. Ο άνθρωπος μπορεί να μαγευτεί σε όλες τις ηλικίες από αυτά που βλέπει. Έτσι κι εγώ. Μαγεύτηκα. Κόλλησα. Από εκείνη τη στιγμή, τα χρήματα που περίσσευαν από το μηνιάτικο, πήγαιναν απευθείας στο θέατρο.

Όταν έγινα πρώτη φορά μητέρα μείωσα κατά πολύ αυτή την απόλαυσή μου. Θεωρούσα πως δεν είχα χρόνο. Είχα και τύψεις που άφηνα το μωρό μου για να πάω θέατρο.

Ο γιος μου, ο Ηλίας, πήγε μικρός παιδικό σταθμό και για καλή μου τύχη, μέσα στο μηνιαίο πρόγραμμά τους ήταν μια θεατρική παράσταση. Επίσης, εκεί έκαναν και θεατρικό παιχνίδι.

Έτσι πήρα θάρρος και σκέφτηκα πως αφού μπορούσε με το σχολείο του να παρακολουθήσει μια παράσταση, τότε θα μπορούσε και μαζί μου.

Ξεκινήσαμε δειλά δειλά με κάποιες όπου μπορούσε να συμμετέχει κι ο ίδιος. Παρακολουθούσε με μεγάλη προσοχή. Έμαθε πως δεν τρώμε την ώρα της παράστασης και πως μιλάμε χαμηλόφωνα. Πως μπαίνουμε στην αίθουσα μετά το τρίτο κουδούνι και στο τέλος χειροκροτούμε.

Σιγά σιγά το θέατρο έγινε η βόλτα μας. Φεύγοντας πάντα συζητούσαμε για την παράσταση. Αν ήταν ωραία, αν μας άρεσαν τα σκηνικά, αν κουραστήκαμε, αν ήταν αναπαυτικές οι θέσεις μας, αν η αίθουσα ήταν μικρή και πώς μπορούσαν κι άλλαζαν κουστούμια οι ηθοποιοί τόσο γρήγορα.

Κάποια στιγμή, νομίζω ο Ηλίας ήταν 5 ετών, έκλεισα θέσεις για το Μέγαρο Μουσικής σε μια παιδική παράσταση με θέμα τα έργα του Σούμπερτ. Άκουσα πολλά σχόλια αλλά ήξερα πως είχα βάλει στον Ηλία το «μικρόβιο» της Τέχνης μέσα του. Οι θέσεις μας ήταν ακριβώς μπροστά στη σκηνή. Εκτός από τα βασικά μουσικά όργανα δεν γνώριζε κανένα άλλο.

Τόσες πολλές πληροφορίες! Τόσο διαφορετική μουσική! Δεν είχε κουνηθεί καθόλου από τη θέση του. Όταν φύγαμε, τον ρώτησα τι του άρεσε περισσότερο. Περίμενα να μου πει κάτι για τη μουσική, τα όργανα, το θεατρικό παραμύθι. Ο Ηλίας όμως πολύ σοβαρός μου είπε πως του άρεσε ο τεράστιος πολυέλαιος που είναι στην είσοδο και τα μεγάλα βιολιά που ακουμπούσαν μέχρι το πάτωμα.

Η κόρη μου, η Γεωργία, μπήκε ακόμη πιο μικρή στον χώρο του θεάτρου. Όπου πήγαινα με τον Ηλία ήταν και εκείνη μαζί μας. Από μικρή ήταν ανήσυχο παιδί και το θέατρο την ενθουσίαζε όταν μπορούσε να συμμετέχει, να ανεβαίνει στη σκηνή, να βοηθάει τον ηθοποιό να βρει τη λύση, να μπορεί να φωνάξει.

Μεγαλώνοντας κατάλαβε πως το θέατρο είναι σεβασμός στη Tέχνη. Πως εκείνη τη στιγμή ο ηθοποιός καταθέτει τη ψυχή του κι εμείς την ακουμπάμε. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε πως πετάμε τα χρήματά μας ή πως χάνουμε άδικα τον χρόνο μας.

Δεν ξέρω αν τα παιδιά μου συνεχίσουν να αγαπούν το θέατρο μεγαλώνοντας. Χαίρομαι όμως που τα έβαλα σε αυτές τις αίθουσες- κι ας άργησα εγώ να μπω.