Skip to main content

Θα σκοτώσω τον Άγιο Βασίλη, αλλά δεν θα σκοτώσω τα Χριστούγεννα!

Η Μαρία θυμάται την εποχή που τα παιδιά της άρχισαν να υποψιάζονται ότι ο Άη Βασίλης δεν υπάρχει. Ή μήπως υπάρχει;

Τα παιδιά μεγαλώνουν. Και στο σχολείο οι συμμαθητές τους τούς αποκαλύπτουν την αλήθεια: Ο Άη Βασίλης δεν υπάρχει! Και τώρα, τι θα τους πω;

Θυμάμαι ακόμα με πόση αγωνία ξυπνούσα κάθε πρωί Πρωτοχρονιάς, όχι τόσο για να δω αν μου έφερε δώρα, αλλά για να δω αν έφαγε τα μπισκότα και ήπιε το γάλα.

Μου φαινόταν τόσο μαγικό.

Ίσως μέσα μου ήξερα ότι η χοντρή κοιλιά του δεν χωρούσε από την καμινάδα. Μα τι λέω, δεν είχαμε καν τζάκι στο σπίτι.

Εγώ όμως ήθελα να πιστέψω. Και πίστευα.

Πάντα τα δώρα του ήταν τα καλύτερα κι ας μην ήμουν πάντοτε καλό κορίτσι.

Η παρουσία του είχε τη δύναμη να διαγράφει τις αταξίες μου και η αγάπη του για μένα – όχι για όλα τα παιδιά, για μένα – τον έκανε ξεχωριστό.

Και τώρα, λίγο μετά τα 35, μαμά κι εγώ, δεν θέλω να στερήσω αυτή τη μαγεία από τα παιδιά μου.

Δεν θέλω όμως να είμαι και η μαμά που λέει ψέμματα.

Σκέφτομαι ότι ήρθε η ώρα. Η ώρα να τους πω ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει στην πραγματικότητα αλλά ότι όλα αυτά που συμβολίζει υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα. Η αγάπη, το δόσιμο, το μοίρασμα, η ελπίδα.

Θα σκοτώσω τον Άγιο Βασίλη, αλλά δεν θα σκοτώσω τα Χριστούγεννα των παιδιών μου!