Skip to main content

Τα παιδιά του δρόμου, τα παιδιά του φόβου

Εάν κάτι με πληγώνει περισσότερο από όλα στην πόλη όπου ζω είναι που βλέπω μικρά παιδάκια να επαιτούν. Στον δρόμο, στο μετρό, έξω από τα σούπερ μάρκετ. Άλλα, βρέφη ακόμα, να βρίσκονται στην αγκαλιά της μαμάς τους, σε ένα βρώμικο πεζοδρόμιο μπροστά από ένα χαρτόνι που γράφει "Πεινάμε".

Εάν κάτι με πληγώνει σε αυτόν τον κόσμο είναι το χαμόγελο των παιδιών που τους απαγορεύεται, που τους στερείται, που ακόμα κι όταν σκάσει στα τρυφερά τους προσωπάκια δεν φτάνει να καθησυχάσει τον πόνο της εγκατάλειψης και τον ανίκητο φόβο της κακοποίησης.

Το έχω γράψει και θα το ξαναγράψω. Δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για γονείς. Και φυσικά γονείς δεν είναι αυτοί που φέρνουν στον κόσμο τα παιδιά αλλά εκείνοι που χαρίζουν στα παιδιά έναν κόσμο όπως τους αξίζει. Με παιχνίδι, χαρά, φαντασία, γέλιο, ανεμελιά, ασφάλεια και αγάπη.

Όχι, ούτε μια σφαλιάρα «κατά λάθος» και «πάνω στα νεύρα», ούτε λίγο ξύλο «για να στρώσει». Ούτε μια φωνή πάνω στα νεύρα μας, ούτε μια απειλή που γίνεται εφιάλτης για ένα μικρό παιδάκι.

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη ζωή, στο αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, στην υγεία, την ξεκούραση, την ασφάλεια, την ειρήνη, την εκπαίδευση, την ελευθερία, τη χαρά και το παιχνίδι!

Δεν θα σας πω πόσα παιδιά πέφτουν θύματα κακοποίησης μέσα στην ίδια τους την οικογένεια- ίσως συμβαίνει στη διπλανή πολυκατοικία ή στους απέναντι όταν φωνάζουν... Τους ακούτε. Νιώθετε ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν ξέρετε τι να κάνετε.

Ας μην μένουμε άπραγοι και απαθείς όταν μπροστά στα μάτια μας συμβαίνουν τέτοια απάνθρωπα και ακατανόητα φαινόμενα.

Ας μην αφήσουμε αυτά τα γλυκά ματάκια να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα.

Τα παιδιά θέλουν Αγάπη - τέλος.

*Μερικές σκέψεις μου για την 4η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης.