Skip to main content

Σας ενόχλησε η Κυρά-Σαρακοστή;

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Εγώ αυτό το έθιμο ούτε που το ήξερα ούτε που το είχα ξανακούσει.

Το διάβασα πριν λίγα χρόνια σε κάποια μαμαδίστικα blogs και βρήκα ενδιαφέρον να το δημοσιεύουμε και στο mothersbird.gr.

Ενώ είμαι φιλικά προσκείμενη σε ό,τι σχετίζεται με την παράδοση, φερμένη στο σήμερα με ουσία και φρεσκάδα, δεν έχω καθίσει ποτέ με την κόρη μου να φτιάξουμε μια Κυρά-Σαρακοστή. Μελομακάρονα, ναι, κουλουράκια πασχαλινά ναι, χαρταετούς, και απ‘ αυτούς. Κυρά-Σαρακοστή, όχι.

Δεν μου φάνηκε όμως και περίεργο όταν η μικρή μου την έφερε ζωγραφισμένη σε μια κόλλα, επιστρέφοντας από το σχολείο. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη.

Υπήρχαν μαμάδες που ενοχλήθηκαν από αυτό το έθιμο και το δήλωσαν στο Facebook. Γιατί η γυναίκα αυτή είναι χοντρή, γιατί δεν έχει στόμα, γιατί έχει πολλά πόδια, γιατί αναγκάζουν τα παιδιά μας στο σχολείο να τη φτιάξουν και ποιο το νόημα. Ενοχλήθηκαν και το είπαν. Καλά έκαναν, γιατί να είναι το δικό τους στόμα ραμμένο ή ανύπαρκτο;

Και υπήρξαν και οι άλλες μαμάδες, που ενοχλήθηκαν με όσες ενοχλήθηκαν. Ένας φαύλος κύκλος ενόχλησης, σαν να τρέχουμε γύρω γύρω κυνηγώντας την ουρά μας.

Πιστεύω εις έναν Θεό, πατέρα παντοκράτορα, αλλά πιστεύω επίσης ότι θέματα τόσο σοβαρά και ουσιαστικά όπως η θρησκεία, η παρουσία ή η απουσία της, τίθενται μέσα στην οικογένεια. Ξεκάθαρα.

Να πάνε οι μαθητές για εκκλησιασμό, να κοινωνήσουν, γιατί όχι; Να μάθουν απ’ έξω το Πάτερ ημών, να πουν το πρωί την προσευχή στο προαύλιο, ποιο το πρόβλημα;

Εάν η ίδια η οικογένεια δεν πατάει ποτέ το πόδι της στην εκκλησία, εάν όχι το Πάτερ ημών δεν λέει ποτέ αλλά κατεβάζει και καντήλια, πόσες πιθανότητες έχει το παιδί να επηρεαστεί από το σχολικό περιβάλλον, θετικά ή αρνητικά;

Εάν η ίδια η οικογένεια έχει επιλέξει να πιστεύει ή όχι, να έχει ασπαστεί μια άλλη θρησκεία, να είναι άθεη, δικαίωμά της. Και δικαίωμα του κάθε παιδιού μεγαλώνοντας να βρει τον δικό του δρόμο.

Η δική μας Κυρά-Σαρακοστή, η ζωγραφισμένη, είναι κάπου χωμένη ανάμεσα σε βιβλία και σημειώσεις, ούτε που ξέρω πού. Δεν είναι κολλημένη κάπου προφανώς και εύκαιρα ώστε να κόβουμε ένα ποδαράκι κάθε βδομάδα.

Μαθαίνω την κόρη μου να πιστεύει με τον δικό της τρόπο- δεν είμαι σίγουρη εάν είναι ο σωστός, δεν με νοιάζει «ο σωστός». Όταν όμως μπαίνουμε σε μια εκκλησία -άδεια, ήρεμη, γαλήνια-, κλείνουμε τα μάτια και προσευχόμαστε, ξέρω.

Ζητάει συμπόνοια και αγάπη. Και αυτό μου αρκεί.