Skip to main content

Ναι, και εγώ έχω βάλει τις φωνές στο παιδί μου

Ουρλιάζουν, φωνάζουν, στριγγλίζουν, απειλούν, βρίζουν. Μανάδες σε πρόθυρα νευρικής κρίσης. Τις μισώ.

Ναι, και εγώ έχω βάλει τις φωνές στο παιδί μου, το ομολογώ. Δεν είμαι η τέλεια μαμά. Όσες φορές έχω φωνάξει ήταν γιατί πραγματικά το παιδί μου κινδύνευε. Γιατί φοβήθηκα πολύ. Μα, και τότε, θα μπορούσα να το είχα διαχειριστεί πιο ψύχραιμα.

Και υπήρξαν και εκείνες οι φορές που είχα σπασμένα νεύρα, για τα οποία φυσικά δεν ευθυνόταν το παιδί. Το εξιλαστήριο θύμα όμως ήταν εκεί, μπροστά μου, άμεσα προσβάσιμο για να ξεσπάσω πάνω του.

Ας το παραδεχτούμε: Οι φωνές δεν βοηθάνε πουθενά. Οι φωνές είναι βία.

Είσαι η μάνα που δεν χτυπάς το παιδί σου, αλλά είναι οκ να του πετάς λέξεις που πονάνε και αφήνουν πληγές ανεπανόρθωτες.

Κάνει κάτι το παιδί σου το οποίο θεωρείς απαράδεκτο. Και του ουρλιάζεις. Αυτό δηλαδή είναι το αποδεκτό;

- Το παιδί νιώθει την απόρριψη, φοβάται, σκέφτεται ότι η μαμά του δεν το αγαπά αφού συνέχεια του φωνάζει, και στο τέλος δεν έχει καταλάβει τι κακό έκανε. Και το ξανακάνει. Και η μαμά ξαναβάζει τις φωνές, και να ένας νοσηρός φαύλος κύκλος.

- Επιπλέον, με αυτή τη συμπεριφορά βίας το παιδί μαθαίνει ότι ένας τρόπος να επικοινωνεί με τους γύρω του είναι να τους επιβάλλεται, και όχι να συζητάει μαζί τους.

Δεν είναι εύκολο να είσαι γονιός. Μπορούμε όμως να γίνουμε καλύτεροι, να διαβάσουμε βιβλία, να συμβουλευτούμε ειδικούς, να λύνουμε τα προβλήματά μας χωρίς να ξεσπάμε στα παιδιά μας. Το αξίζουν να προσπαθήσουμε λίγο καλύτερα.