Skip to main content

Να κάνω δουλειές ή να πάμε βόλτα;

Μεγάλο δίλημμα στ’ αλήθεια. Όταν έχεις παιδί (ή παιδιά) θέλεις το σπίτι σου να είναι καθαρό και περιποιημένο. Όταν είσαι παιδί το μόνο που θέλεις είναι μια μαμά να ασχολείται μαζί σου.

Και τα δύο είναι απολύτως φυσιολογικά. Και η μαμά έχει δίκιο, και το παιδί είναι σωστό. Τώρα πώς γίνεται και δεν βρισκόμαστε κάπου στη μέση, δεν ξέρω, βρε κορίτσια.

Προσωπικά δεν μπαίνω σε τέτοιου είδους (ψευδο)διλήμματα. Κοιτάζω από τη μια τη στίβα με τα ασιδέρωτα. Θλίψη. Κοιτάζω από την άλλη την κόρη μου. Η χαρά της ζωής. Η επιλογή είναι ξεκάθαρη μπροστά μου.

Φυσικά και θα την πάρω να πάμε στην παιδική χαρά να παίξει με τις φίλες της- και οι μαμάδες θα πούμε τα δικά μας.

Εννοείται ότι θα πάμε σε μια ωραία εκδήλωση, σε μια παράσταση, σε ένα παιδικό φεστιβάλ και θα περάσουμε τέλεια.

Θα μου πεις, ωραία τα λες, αλλά δεν θα γυρίσεις κάποια στιγμή σπίτι; (σε αυτό το σημείο θα ζητούσα από τις ψυχαναγκαστικές με την καθαριότητα μαμάδες να κάνουν μια παύση, να πάρουν μερικές βαθιές ανάσες, να πιουν έναν χυμό, και αφού πλύνουν, εννοείται, το ποτήρι, να συνεχίσουν. Σας προειδοποιώ: Οι εικόνες που ακολουθούν είναι σκληρές).

Δεν θα ανοίξεις το ψυγείο και θα νιώσεις την απέραντη μοναξιά του; Δεν θα περπατήσεις μέσα στο σπίτι και θα ακούσεις το κριτς-κρατς- μια κραυγή απελπισίας από το ασκούπιστο πάτωμα; Δεν θα ψάχνεις το πρωί για το αγαπημένο σορτσάκι της κόρης σου (γιατί ΑΥΤΟ θέλει να βάλει στο σχολείο σήμερα) αλλά το σορτσάκι το έχεις στείλει για διακοπές στο resort με τα άπλυτα, και δεν βγήκε ποτέ από κει; (δεν ξέρετε τι ωραία που περνάνε τα άπλυτα μεταξύ τους, πάρτυ κάνουν).

Μπορείς να ζήσεις με αυτό;

Ναι, μπορώ να ζήσω με αυτό.

Δεν μπορώ να ζήσω όμως γνωρίζοντας ότι η κόρη μου δεν θα είναι ξανά 10 ετών. Δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ ικανοποιημένη ότι το σπίτι είναι τζιτζί, λαμπίκο, στην εντέλεια - αλλά εκείνη τη μέρα δεν πρόλαβα να αφιερώσω ούτε μια ώρα στο παιδί μου. Μια ουσιαστική, διασκεδαστική ώρα.

Δεν θέλω να νομίζετε ότι είμαι καμιά ακαμάτρα. Ούτε καμιά βρωμιάρα. Δηλαδή, εάν θέλετε να έρθετε για καφέ, ελάτε, δεν θα κολλήσετε κάτι. Θέλω να ξέρετε ότι είμαι μια μαμά εργαζόμενη. Και αυτό σημαίνει αυτομάτως τρελή οργάνωση.

Αυτό σημαίνει ότι αντί να καθίσω μια στιγμή που έχω ελεύθερη, θα βάλω πλυντήριο, θα πεταχτώ στο σούπερ, θα μαζέψω ρούχα, θα τακτοποιήσω την κουζίνα κ.λπ. κ.λπ., μην τα λέμε και κουραζόμαστε. Από την άλλη, προτιμώ να φοράω ρούχα 15ετίας (κλασικά κομμάτια, δεν το συζητάμε) και να δίνω λίγα χρήματα σε μια γυναίκα να με βοηθάει πού και πού. Νιώθω ότι το αξίζω. Λίγος χρόνος και λίγη ενέργεια κερδισμένα. Και φυσικά επειδή είναι και τα δύο πολύτιμα υλικά, πρέπει να τα πληρώσεις.

Ακόμα και με οργάνωση, ακόμα και με βοήθεια, όχι, δεν τα καταφέρνω πάντα. Γιατί πάντα θα προκύψει κάτι παραπάνω στη δουλειά και θα πιεστώ, πάντα θα σκάσει κανένα ουάου κάλεσμα και θα πάμε. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και το να βγεις από το πρόγραμμα είναι ευκολάκι από τα λίγα.

Ενοχές; Μπα! Πώς αντιστέκομαι όταν τις βλέπω να ξεπετάγονται μπροστά μου ανοίγοντας την πόρτα του ψυγείου;

Σκέφτομαι το εξής: Πώς θα ήθελα η κόρη μου να με θυμάται όταν μεγαλώσει; Ως τη μαμά που τα είχε όλα στην εντέλεια ή ως μια μαμά που χαμογελούσε και περνάγαμε πάντα τέλεια;

Βλέπουμε κάποιο δίλημμα εδώ; (είπε η μάνα γράφοντας τις τελευταίες λέξεις και κοιτώντας τα απλωμένα ρούχα της φαμίλιας ακριβώς μπροστά της).