Skip to main content

Μπα, είχες και στο χωριό σου ανακύκλωση;

Λοιπόν τώρα που το σκέφτομαι, κάναμε κι εμείς παλιά στο χωριό recycling (ανακύκλωση, ντε). Τι; Δε με πιστεύεις;

Εντάξει, δεν είχαμε μπλε και πράσινους κάδους, ούτε περνούσαν διαφορετικά απορριμματοφόρα για κάθε είδος σκουπιδιών. Είχαμε τη «πολυτέλεια» να περνάει ένα μεγάλο φορτηγό της κοινότητας, δύο φορές την εβδομάδα. Κόρναρε από μακριά για να βγάλουμε έξω τα σκουπίδια, διότι εάν κάναμε το λάθος και τα βγάζαμε νωρίτερα, τότε οι γάτες έκαναν κυριολεκτικά πάρτι και τα σκουπίδια βόλτες μέσα στο χωριό. Καθώς αφήναμε έξω τις σακούλες και μέχρι να έρθει το φορτηγό να τις πετάξουμε, λέγαμε και δυο κουβέντες με τη γειτόνισσα.

Κάναμε όμως κι εμείς ανακύκλωση. Μάλλον όχι για το καλό του περιβάλλοντος αλλά για το καλό της τσέπης μας.

Το μεγαλύτερο κι ουσιαστικότερο κομμάτι της ανακύκλωσης είχε να κάνει με την ανθοκομία-κηπουρική. Οι γλάστρες μας ήταν όλες από τενεκέδες τυριών και λαδιού (μεγάλη διαφήμιση σε όλες τις εταιρείες), που το Πάσχα έπρεπε να τις ασπρίσουμε με ασβέστη. Ήταν ένας από τους πολλούς λόγους όπου λάτρευα το Πάσχα, διότι αυτή ήταν δουλειά για την αδερφή μου κι εμένα. Η μία άσπριζε το πεζουλάκι κι η άλλη τις γλάστρες. Εκτός από τους μεγάλους τενεκέδες, η μαμά μου χρησιμοποιούσε τις μικρές συσκευασίες από πελτέ για να ετοιμάσει τα νέα της φιντάνια.

Ένα άλλο είδος ανακύκλωσης ήταν οι πλαστικές σακούλες που τόσο η γιαγιά μου, όσο κι η μαμά μου, μετέτρεπαν σε χαλάκια για τον κήπο. Τις έκοβαν σε μεγάλες μακριές λωρίδες και τις έπλεκαν κανονικά σε μορφή μικρών χαλιών. Αυτά τα χαλάκια ήταν μόνο για να σκουπίζουν τα παπούτσια τους από τις λάσπες του κήπου. Επίσης τα ξέπλεναν με λίγο νεράκι κι ήταν πάλι πεντακάθαρα. Καλά, δεν είχαν μεγάλη αντοχή, αλλά με αυτό τον τρόπο έκαναν συχνή ανακαίνιση στην αισθητική του κήπου. Μιας και δεν υπήρχαν τα χρήματα για εσωτερική ανακαίνιση, την έκαναν εξωτερικά (ε, κάτι ήταν κι αυτό).

Για το τέλος έχω κρατήσει τη σούπερ ανακύκλωση που έκανε και κάνει η μαμά μου, η μοδιστρούλα. Όχι, δε θα μιλήσω για τις μεταποιήσεις, παρότι έχει κάνει μαγικά πράγματα η κυρία Χαρίκλεια, αλλά για όλα αυτά τα γερά πράγματα που κρατάει από κάθε ρούχο, πριν το πετάξει. Κανένα ρούχο δε φεύγει από το σπίτι δίχως να κρατήσει οτιδήποτε μπορεί να της φανεί χρήσιμο κάπου αλλού. Κουμπιά, φερμουάρ, βάτες και φυσικά κουρέλια με τα οποία δένει τα λουλούδια της, τις ντοματιές και τα φασολάκια. Μέχρι και δέμα έχει κλείσει με αυτά τα κουρέλια.

Άρα λοιπόν, ναι, είχα και στο χωριό μου #omgreen. Για διαφορετικούς λόγους και σε άλλες εποχές, αλλά ναι, κάναμε ανακύκλωση. Πόσο προχωρημένη είναι τελικά αυτή η Πολύδροσος; Πόσο μπροστά ήμασταν; Πριν από εμάς για μας.

Τώρα ξέρουμε τους λόγους και την αναγκαιότητα. Έχουμε τους κάδους κι όλες τις ευκολίες για να κάνουμε τη σωστή κίνηση. Ίσως λίγη εκπαίδευση θέλουμε ακόμη αλλά είναι σίγουρο ότι μπορούμε. Ε, ας το κάνουμε. Δε κοστίζει και δε κουράζει.

*Με έμπνευση από τα #OMGreen #ecoworkshops, τα οικολογικά εργαστήρια που κάνει μία φορά τον μήνα το Like Mother, Like Daughter, στον χώρο της Apivita στη Σόλωνος.

Σημειώστε το επόμενο: Σάββατο 21 Μαρτίου, 12-2!