Skip to main content

Το μολύβι του courier

Μα καλά, εν μέσω πανδημίας και λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, μου ζητάς να σου μιλήσω για τη ζωή μου; Δεν έχω χρόνο!

Οι παραδόσεις που πρέπει να γίνουν μέσα σε λίγες ημέρες είναι πάρα πολλές. Έχω την αίσθηση ότι λόγω της κατάστασης, μέχρι κι ο Άη Βασίλης θα στείλει με courier τα δώρα του.

Λοιπόν, θα σου πω δυο λόγια και μετά θα πρέπει να φύγω γιατί ήρθαν κάτι νήματα και πρέπει να τα παραδώσουμε. Γιατί γελάς; Σου φαίνεται αστείο που επείγει μια τέτοια παράδοση; Μάλλον δεν έχεις φτάσει στο σημείο της απόγνωσης. Σκέψου ότι υπάρχουν άνθρωποι όπου κλείστηκαν μέσα είτε από επιλογή, είτε από επιβολή και δυσκολεύονται να το διαχειριστούν. Ότι ψάχνουν να βρουν τρόπους να απασχολήσουν το μυαλό τους. Να μην σκέφτονται τα άσχημα, να μην ακούνε ειδήσεις. Μη γελάς λοιπόν και μην τους σχολιάζεις με αυτό τον τρόπο, αν δεν μπορείς να μπεις στη θέση τους. Α, και ξύσε λίγο τη μύτη μου γιατί με τόση δουλειά εδώ μέσα, δε προλαβαίνουν ούτε να με ξύσουν.

Έτοιμο άλλο ένα δελτίο! Είναι για ένα ζευγάρι παπούτσια, που απ’ ό,τι βλέπω το επίθετο του αποστολέα είναι ίδιο με αυτό του παραλήπτη. Κοίταξε, εάν είναι να στραβοκοιτάς κάθε δελτίο, να σταματήσουμε εδώ τη συνέντευξη, και να τα πούμε μετά τις γιορτές, που θα έχω χρόνο για χάσιμο.

Και για να έχουμε καλό ερώτημα, ποιος σου είπε ότι ένα τέτοιο πακέτο είναι λιγότερης σημασίας; Ξέρεις τον λόγο της αποστολής του; Όχι, ούτε εγώ τον ξέρω, αλλά μπορώ να τον φανταστώ. Είναι πακέτο μεταξύ αδελφών που ανταλλάσουν τα γιορτινά τους δώρα με αυτό τον τρόπο. Βλέπεις, φέτος δεν θα ειδωθούν κι είναι άγνωστο για πόσο καιρό ακόμη θα επικοινωνούν μόνο μέσω τηλεφώνου. Δεν θα ανταλλάξουν μελομακάρονα και κουραμπιέδες, ούτε θα αγκαλιαστούν, ούτε θα πουν τα κάλαντα από κοντά. Εάν δεν μπορείς να καταλάβεις τι σου λέω, μάλλον δεν έχεις νιώσει τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς που είναι γεμάτη αληθινή αγάπη. Κι είναι δύσκολο να αντικαταστήσεις αυτή τη ζεστασιά.

Βλέπεις τον κύριο στο βάθος που προσπαθεί να φτάσει εκείνο το πακέτο στο επάνω ράφι; Είναι ο ιδιοκτήτης μου. Ξέρεις, το τελευταίο καιρό είναι εδώ από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ.
Μαζί ξαγρυπνάμε μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι του, να με αφήσει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας για να ξεκινήσουμε πάλι τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας.

Κι αυτό είναι το λιγότερο που μάς έχει συμβεί. Για να καταλάβεις, έχει τύχει να βρέχει πολύ κι εμείς να συνεχίζουμε κανονικά τις παραδόσεις. Να παρασύρει το μηχανάκι ο αέρας, εγώ να έχω φουσκώσει από το πολύ νερό, η μύτη μου να μην γράφει με τίποτα, κι εμείς να παραδίδουμε πακέτα.

Το πιο δύσκολο όμως που βιώνω αυτή την εποχή είναι τα πολλά αντισηπτικά. Τα χέρια του είναι πάντα γεμάτα από αυτά. Σε μορφή τζελ, σε υγρό, σε σπρέι, σε μαντηλάκια, σε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Άλλα μυρίζουν όμορφα κι άλλα όχι. Να σου πω την αλήθεια όμως (και μη παραλείψεις να το γράψεις αυτό, παρακαλώ) μού έχει λείψει πάρα πολύ να μυρίσω το δέρμα του. Δίχως αντισηπτικά κι άλλα τέτοια. Να με κρατήσει δίχως να πρέπει να με ψεκάσει κάθε φορά που με δίνει στον πελάτη για να υπογράψει.

Σου φαίνονται τόσο υπερβολικά όλα αυτά που σου λέω, αλλά δεν πειράζει. Δυστυχώς, όμως, δεν έχω κάτι άλλο να σου πω. Δεν έχω συγκινητικές ιστορίες να σου διηγηθώ, όπως το μολύβι του Άη Βασίλη, που αυτές τις ημέρες φαντάζομαι πόσο πολύ θα κουράζεται κι εκείνο.

Το μόνο που έχω να σου πω είναι να περάσεις όμορφα αυτές τις γιορτές, να προσέχεις και να θυμάσαι ότι ακόμη κι αν δεν φαίνονται τα χείλη σου, φαίνονται τα μάτια σου, οπότε χαμογέλα!