Skip to main content

Το μολύβι του Άη Βασίλη

Ε, όχι, αυτό δεν είναι ένα απλό μολύβι. Είναι σίγουρα μαγικό! Έχει χρυσό χρώμα, δεν χρειάζεται ποτέ ξύσιμο, καθώς γράφει μοσχομυρίζει το χαρτί από το άρωμα της σμύρνας, και όταν χρειαστεί, έχει φωνή και μιλάει στον Άη Βασίλη.

Είναι αυτό το σπάνιο μολύβι που είναι κλεισμένο όλη τη χρονιά μέσα σε ένα σκαλιστό κουτί και «ξεκουράζεται» πάνω σε ένα στρώμα από ευωδιαστό λιβάνι. Αυτό το κουτί ανοίγει για λίγες μόνο ημέρες τον χρόνο για να γράψει ο Άη Βασίλης κάποια γράμματα στα οποία πρέπει να απαντήσει ο ίδιος.

Νομίζετε ότι όλα τα κάνουν τα ξωτικά κι ο Άη Βασίλης μόνο τρώει, κοιμάται και κάνει τις τελευταίες πρόβες στην όμορφη στολή του; Όχι βέβαια. Υπάρχουν πάντα κάποια γράμματα που πρέπει να απαντήσει ο ίδιος και φυσικά σε μερικά από αυτά έχει και το μολύβι του τη δική του άποψη.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσουμε την ιστορία του:

«Δεν είμαι ένα μολύβι που το βρίσκεις στο βιβλιοπωλείο. Είμαι ένα και μοναδικό, και ειλικρινά δεν έμαθα ποτέ πώς δημιουργήθηκα. Ίσως φτιάχτηκα μαζί με τον κόσμο, για να περιγράφω την εξέλιξή του. Ίσως φτιάχτηκα μέσα σε κάποιο παιδικό όνειρο, γι αυτό μοσχομυρίζω. Ίσως φτιάχτηκα μέσα σε κάποιο ερείπιο πολέμου, στην ανάγκη να καταγράψω τις άσχημες εικόνες. Όποια κι αν είναι η αρχή μου, το ωραίο είναι ότι βρέθηκα στα χέρια του αγαπημένου μου Άη Βασίλη.

Πριν μιλήσω για τα γράμματα που πολλές φορές γράφουμε μαζί, θα σταθώ σε κάποια συμβάντα που έχω ζήσει μαζί του. Θυμάμαι μια φορά που είχε δοκιμάσει κρυφά από τα πρώτα μελομακάρονα της γυναίκας του κι όταν αυτή το κατάλαβε, τότε με πήρε στο χέρι του και έκανε τάχα πως έγραφε.

-Μα, καλά, Άη Βασίλη, είσαι καθόλου σοβαρός; Τα χέρια σου είναι γεμάτα σιρόπι και τώρα κολλάω ολόκληρο. Πώς θα γράψω;

-Καλό μου μολυβάκι, μη κάνεις έτσι. Μύριζαν τόσο ωραία και δεν μπορούσα να περιμένω πότε θα μου δώσει η γυναίκα μου να δοκιμάσω. Έλα τώρα να γράψουμε την απάντηση σε εκείνο το παιδάκι που είναι στο νοσοκομείο και ζήτησε να γίνει καλά για να πάει με τους φίλους του να πουν τα κάλαντα.

Μια άλλη φορά πριν από 563 χρόνια, με είχε ξεχάσει έξω από το κουτί για δέκα ολόκληρες ημέρες. Ήταν σίγουρα ό,τι χειρότερο. Είχα παγώσει. Η μύτη μου ήταν έτοιμη να σπάσει. Ευτυχώς που με είδε η γυναίκα του, με ζέστανε και με έβαλε πάλι στη θέση μου.

Όπως σας είπα, όμως, μερικές απαντήσεις τις γράφουμε μαζί. Θυμάμαι όλες τις απαντήσεις αλλά θα σας πω την πιο «αστεία».

Ήταν η απάντηση στο γράμμα μιας γιαγιάς η οποία αγαπούσε πολύ το ράψιμο. Στα νιάτα της ήταν η καλύτερη μοδίστρα. Είχε μια ραπτομηχανή παλιά και ξύλινη, η οποία είχε χαλάσει κι όπως της είχε πει ο τεχνικός, δεν υπήρχαν πλέον ανταλλακτικά για να την επισκευάσει. Φαντάζομαι πόσο πολύ είχε στεναχωρηθεί γιατί όπως έγραφε «την έχω από 15 ετών, μαζί μεγαλώσαμε», κι έτσι πήρε την απόφαση σε αυτή την ηλικία να γράψει γράμμα στον Άη Βασίλη. Ζητούσε μόνο να βρει ο τεχνικός τα ανταλλακτικά της.

-Μα καλά, θα απαντήσεις εσύ στο γράμμα της; Είναι κάτι τόσο απλό που σίγουρα μπορούν να το κάνουν τα ξωτικά σου. Τι σημαντικό βρήκες σε αυτό και το ανέλαβες εσύ;

-Φυσικά και θα απαντήσω εγώ ο ίδιος. Για να καταλάβεις πόσο σημαντική είναι για τη γυναίκα αυτή η παλιά ραπτομηχανή της, θα σε ρωτήσω το εξής: Εσύ θα μπορούσες να φανταστείς την ύπαρξή σου δίχως το κουτί σου;

Είχε δίκιο. Καθίσαμε μαζί και γράψαμε μια ωραία απάντηση στη γιαγιά και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, ένα ξωτικό πήγε στα όνειρα του τεχνικού και του υπέδειξε πού θα μπορούσε να βρει τα σπάνια ανταλλακτικά για την παλιά ξύλινη ραπτομηχανή.

Άρα, καθώς καταλαβαίνετε, τα γράμματα που λαμβάνουμε δεν είναι μόνο από παιδιά αλλά κι από μεγάλους. Μη σας κάνει καθόλου εντύπωση και μην αναρωτιέστε, διότι εάν υπάρχει αγάπη, τότε υπάρχει κι ο Άη Βασίλης».