Skip to main content

Μήπως το παιδί μου αγαπάει τη νταντά του περισσότερο από εμένα;

Οι γονείς και κυρίως οι μανούλες ανησυχούν πολύ,όταν ένα καινούργιο πρόσωπο αναλαμβάνει μέρος της ανατροφής των παιδιών τους, πόσο μάλλον όταν αυτό συμβεί ήδη κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους. Οι νταντάδες περνούν αρκετό χρόνο με τα παιδιά, αναλαμβάνουν τόσο τη φροντίδα όσο και την ψυχαγωγία τους, μαθαίνουν τις συνήθειες τους και μπορούν σταδιακά να ανταποκριθούν με ευκολία και αμεσότητα στις ανάγκες τους. Ιδίως όταν υπάρχει εμπειρία, οι νταντάδες φαίνεται να έχουν αναπτύξει καλές γονικές δεξιότητες. Δεν ακούγεται ιδανικό;

Κι όμως, οι προσδοκίες που υπήρχαν στην αρχή από την πλευρά της μητέρας μπορεί σύντομα να αντικατασταθούν με αισθήματα ενοχής, ανταγωνισμού και ζήλειας:

«Είναι καλύτερη μητέρα από ότι είμαι εγώ;»

«Του/της λείπει περισσότερο;»

«Προτιμάει να είναι μαζί της;»

«Μήπως δεν είμαι καλή μητέρα;»…

Όταν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις είναι δύσκολο να συνεχιστεί μια καλή συνεργασία, καθώς οι μητέρες αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην εικόνα μιας «ιδανικής νταντάς» και μιας «απειλητικής», ως προς το ρόλο τους, γυναίκας. Είναι όμως δυνατόν, ένα πρόσωπο που φροντίζει και συναναστρέφεται τόσο στενά με τα παιδιά να είναι ταυτόχρονα «παρών» και «απών»; Όταν τα παιδιά διασκεδάζουν και απολαμβάνουν τις στιγμές που περνούν μαζί με τη νταντά τους, πολύ φυσιολογικά, μπορεί να την αναζητήσουν όταν λείπει ή ακόμα και να αντιδράσουν όταν έρχεται η ώρα του αποχωρισμού. Σκεφτείτε, όμως,πως αυτή η αναζήτηση θα μπορούσε να είναι απλά η ανάγκη που έχουν να επιβεβαιώσουν την παρουσία ανθρώπων που αγαπούν στη ζωή τους και όπως σε όλα τα πρώτα τους βήματα, θα χρειαστούν τη βοήθεια σας στη διαδικασία αυτού του αποχωρισμού.

Οι πρώιμες στενές επαφές με άλλους φροντιστές -όταν δεν υπάρχει απώλεια ή στέρηση των βασικών φροντιστών, δηλαδή των γονιών- βοηθούν στην ανάπτυξη της ικανότητα των παιδιών να αγαπούν πρόσωπα που δεν ανήκουν στην οικογένεια τους, να ανταποκρίνονται στη δημιουργία μη- οικογενειακών σχέσεων και να συνυπάρχουν με άλλα σημαντικά πρόσωπα της ζωής τους. Είναι στην ουσία ένας πρόδρομος για τις σχέσεις και συναναστροφές που θα έχουν στο μέλλον.

Σε κάθε περίπτωση τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά ποιά είναι η μητέρα τους και όσα δέχονται την αγάπη και τη φροντίδα της δεν θα βάλουν κανένα άλλο πρόσωπο στη θέση της και δε θα πάψουν να τη αναζητούν, να τη χρειάζονται και να την αγαπούν.