Skip to main content

Μια μαμά παιδιού με αναπνευστική ευαισθησία γράφει...

Όταν οι περισσότεροι από εμάς ξαφνικά βάλαμε γάντια, ξαφνικά φορέσαμε μάσκες, ξαφνικά μάθαμε πώς μεταδίδονται οι ιώσεις, κάποιες άλλες μαμάδες τα ήξεραν όλα αυτά από το μαιευτήριο. Η Κέλλυ Σώκου από τις 31evdomades εξομολογείται την ιστορία της και μας ζητά κάτι πολύ σημαντικό. Διαβάστε.

Μέρα εγκλεισμού Νούμερο 12. Δεν έχει νόημα να περιγράψω όσα συμβαίνουν έξω και μέσα στο σπίτι, πώς περνάμε, αν φοβόμαστε και αν έχουμε σκασμένα από το πλύσιμο χέρια. Τα ξέρετε.

Έχει όμως ίσως νόημα να εξηγήσω ποιες ομοιότητες έχει η ζωή με ένα πρόωρο παιδί, με αναπνευστική ευαισθησία, με όσα ζούμε την εποχή του κορωνοϊού. Τι μαθαίνει και τι νιώθει κανείς και στις δύο περιπτώσεις και γιατί η κατάσταση μου φαίνεται σε έναν βαθμό οικεία (σε έναν άλλο βέβαια ξεπερνά και την πιο τρελή ταινία επιστημονικής φαντασίας);

Αποστείρωση και μετάδοση των ιώσεων

Χέρια σκασμένα είχα όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του πρόωρου μωρού μου και μάσκα φορούσαμε περιστασιακά στο σπίτι, ενώ τα αντισηπτικά δεν έλειπαν από κανενός την τσάντα.

Οι οδηγίες των νεογνολόγων ήταν σαφείς: ένα παιδί που έχει μείνει 25 μέρες διασωληνωμένο δεν πρέπει να αρπάξει καμία ίωση τον πρώτο χρόνο, διότι κάτι τέτοιο μπορεί να το στείλει ξανά στην εντατική.

Αναγκάστηκα να μάθω πώς κολλάνε οι ιώσεις και γιατί έχει σημασία να πλένουμε συχνά και καλά τα χέρια μας, ότι ακόμη και ένας φορέας που δεν νοσεί μπορεί να μεταδώσει, χρειάστηκε να μείνουμε κλεισμένοι στο σπίτι, να διώξω τον άντρα μου που είχε αρρωστήσει για λίγες μέρες, να ζητήσω από συγγενείς και φίλους να μείνουν μακριά, να πλένομαι και να αλλάζω ρούχα κάθε φορά που γυρνούσα από τη δουλειά. Με άλλα λόγια, να ζήσω υπό παρόμοιες με τις σημερινές συνθήκες την ώρα που όλοι οι άλλοι, όχι μόνο ζούσαν φυσιολογικά, αλλά και δεν καταλάβαιναν για τι πράγμα τους μιλούσα.

Αόρατη απειλή

Όταν η επικίνδυνη περίοδος έληξε και έπαιζα πια στα δάχτυλα τα επιστημονικά δεδομένα περί διάδοσης των ιών, τολμήσαμε να χαλαρώσουμε.

Η πρώτη βρογχιολίτιδα όμως, συνοδεία νοσηλείας, ήρθε για να μου θυμίσει ότι η απειλή των ιών είναι αόρατη. Το παιδί ήταν 1μιση έτους και δεν είχε έρθει σε επαφή με κανέναν φανερά άρρωστο, κρυολογημένο, συναχωμένο (όλα αυτά) – πήγαινε μόνο στην παιδική χαρά.

Η τρομάρα που πήρα, μεταφέροντας ένα αναίσθητο παιδί στο νοσοκομείο συνοδεία περιπολικών – αφού εκείνη την ημέρα είχε διαδήλωση στο Κέντρο – και το μετατραυματικό στρες που βίωσα από τον κίνδυνο μιας αόρατης απειλής, παρά τα μέτρα που λάμβανα, ήταν το δεύτερο στάδιο μιας συνειδητοποίησης που τώρα βιώνουμε όλοι. Τότε όμως δεν καταλάβαινε κανείς…

Το απλό κρυολόγημα για κάποιους σημαίνει… εντατική

Όταν ήρθε η ώρα του παιδικού σταθμού και τολμήσαμε να χαλαρώσουμε για δεύτερη φορά, θεωρώντας ότι το ανοσοποιητικό του παιδιού έχει δυναμώσει, ήρθε η τρίτη ψυχρολουσία.

Η μικρή αρρώσταινε συνεχώς (χωρίς καμία υπερβολή) και περνούσε όλα τα απλά κρυολογήματα βαριά, μέχρι που έπαθε πνευμονία και χρειάστηκε όχι μόνο να νοσηλευτεί, αλλά να περάσει και ένα βράδυ στην εντατική. Αυτή τη φορά ήρθα αντιμέτωπη με την αδιαφορία των άλλων γονιών, που εξακολουθούσαν να φέρνουν στο σταθμό τα παιδάκια τους με μύξες, παρότι τους είχα εξηγήσει την ευαισθησία του δικού μου και τους είχαμε ζητήσει ευγενικά με τη δασκάλα να μην το κάνουν.

Βλέπετε, για τους άλλους γονείς, ένα κρυολόγημα ήταν «λίγες μυξούλες», ενώ για εμάς πιθανότητα νοσηλείας που έφτανε μέχρι την εντατική. Αυτό κι αν δεν μπορούσε να το καταλάβει κανείς… Τώρα όμως; Σταμάτησα το παιδί από τον παιδικό σταθμό.

Από τη βλακεία στην αδικία

Η βλακεία με την οποία ήρθα αντιμέτωπη ήταν το επόμενο στάδιο. Την κατανόησα σε όλο της το μεγαλείο με την υποχρεωτική εκπαίδευση. Ανίκητη.

Έμαθα ότι οι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους ακόμη και με πυρετό στο σχολείο. Τα πάνε και σε πάρτι. Πάνε και οι ίδιοι στις δουλειές τους. Ακόμη και για μεζέδες, όπου τσιμπολογάνε όλοι από τα ίδια πιάτα και ανταλλάσσουν επισκέψεις και σβουριχτά φιλιά, αφού «δεν έχω τίποτε, μωρέ, κάποιο αγέρι με φύσηξε». Για εκείνους ένα κρυολόγημα ήταν το απόλυτο τίποτε, για εμάς σήμαινε ακροαστικά και κορτιζόνη – φυσικά δεν έλειπε και ο φόβος μιας ενδεχόμενης νοσηλείας.

Όταν πλέον αποφάσισα να δυναμώσω το παιδί μου όπως μπορούσα, χωρίς να βασίζομαι στην ευσυνειδησία των άλλων, ένιωσα και την αδικία. Για να μη χάσει ο Γιωργάκης το τεστ της Ιστορίας της Γ’ Δημοτικού (!) ή η Αθηνούλα το πάρτι γενεθλίων της ξαδέλφης της (τα ονόματα είναι τυχαία), έπρεπε η δική μας οικογένεια είτε να μείνει… σπίτι σε συνθήκες αυτοπεριορισμού, είτε να αρρωστήσει και να χάσει μία ολόκληρη εβδομάδα από τις επαγγελματικές και κοινωνικές της δραστηριότητες – για να μη μιλήσω για τους ευπαθείς παππούδες τους οποίους οι… βλάκες έθεταν σε κίνδυνο.

Όταν ζήτησα την παρέμβαση του διευθυντή του σχολείου να ζητήσει από τους γονείς με ένα σημείωμα να τηρούν τους κανόνες υγιεινής, με αντιμετώπισε σαν παράλογη. Μα, ποιος θα τα άκουγε λογικά όλα αυτά, πριν από λίγους μήνες; Ενώ τώρα; Τώρα που κάποιοι θα θρηνήσουν δικούς τους ανθρώπους, επειδή κάποιοι άλλοι δεν μπόρεσαν να μείνουν στο σπίτι;

Πού θέλω να καταλήξω, υποθέτω το έχετε καταλάβει. Δεν χρειάζεστε άλλον έναν να κουνήσει δάχτυλο και να σας παροτρύνει να μείνετε σπίτι. Ίσως κάποιοι τώρα καταλάβατε γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια τελικά δεν ήμουν αναίτια παραλογισμένη, αν και ακουγόμουν «εξωγήινη» όπως μου είπε μια συμπαθής, συνάδελφος μπλόγκερ.

Θα ήθελα όμως να πάω ένα βήμα πιο μετά. Όταν όλο αυτό θα έχει λήξει – και ας μην περιμένουμε να λήξει μια κι έξω, η επόμενη περίοδος θα είναι πολύ δύσκολη – θέλω να μην ξεχάσουμε:

- πώς μεταδίδονται οι ιώσεις
- γιατί πρέπει να μένουμε στο σπίτι όταν είμαστε άρρωστοι
- γιατί ένα απλό κρυολόγημα για κάποιους σημαίνει νοσηλεία
- γιατί η αδιαφορία προς τις ευπαθείς ομάδες στρέφει τελικά τη νοσηρότητα προς όλους

Δεν θέλω καν να σκεφτώ ότι ένας επόμενος ιός μπορεί να μην είναι τόσο ευγενικός με τις νεότερες ηλικιακές ομάδες.

Καλή δύναμη και καλή αντάμωση!

Κέλλυ Σώκου