Skip to main content

Μάνες που φωνάζουν και "μικροί σατανάδες"

Η κόρη μου κάνει ρυθμική στο γυμναστήριο του δήμου μας. Εκεί όπου άλλα παιδάκια κάνουν ενόργανη, βόλεϊ, μπάσκετ, τζούντο και άλλα ξεμυτάνε μες το κρύο μες τα μπουρνουζάκια τους, καθώς ακριβώς δίπλα είναι και το δημοτικό κολυμβητήριο.

Πολλά παιδιά, πολλές μανάδες. Και πολλά βάσανα, υποθέτω.

"Βρε, μαμά, πώς αντέχουν και αφήνουν τα παιδιά τους να περπατάνε πίσω τους; Δεν φοβούνται μήπως πάθουν κάτι και δεν τα δουν;".

Απορία της κόρης μου κάθε φορά που συναντάμε αυτή την εικόνα. Μια μαμά έξαλλη ανοίγει το βήμα της αφήνοντας πίσω το παιδί της να τρέχει κυριολεκτικά για να την προλάβει.

Η έξαλλη μαμά, ποιος ξέρει γιατί, φωνάζει, επιπλήττει, φοβερίζει, απειλεί θεούς και δαίμονες αλλά κυρίως αυτό το μικρό πλασματάκι, που ναι, μπορεί να είναι "ένας μικρός σατανάς", αλλά αξίζει όλη αυτή την κακοποίηση;

"Ο μικρός σατανάς" μπορεί να μην έβαλε εγκαίρως το μπουρνούζι του, και του το είχε πει η μάνα του, γρήγορα, βιάζομαι, μη χαζεύεις.

"Ο μικρός σατανάς" μπορεί να μην τα πήγε και τόσο καλά στην προπόνησή του- ήταν τόσο κουρασμένο, σχεδόν εξαντλημένο.

"Ο μικρός σατανάς" μπορεί μην πρόλαβε να διαβάσει τα αγγλικά του και να τώρα που θα τους βρει η νύχτα πάνω από τα ανώμαλα ρήματα.

"Ο μικρός σατανάς" μπορεί να μην έκανε τίποτα λάθος. Μπορεί να είναι απλά παιδί.

Πολύ κρατιέμαι να μην πιάσω από τον γιακά του παλτό αυτές τις μάνες που περπατάνε γρήγορα βρίζοντας το παιδί τους αφήνοντάς το τόσο πίσω. Ενώ εκείνο απλά θέλει να τρέξει. Να τρέξει μακρυά από ό,τι δεν του δίνει αγάπη.