Skip to main content

Μαμάδες που μένετε σπίτι, 3 συμβουλές από μένα με αγάπη

Σε εσάς, μαμάδες, που μείνατε και συνεχίζετε να μένετε στο σπίτι με τα παιδιά, νιώθω την ανάγκη να δώσω μερικές συμβουλές καθότι έχω περάσει πολλά χρόνια άνεργη. Που μεταφράζεται σε: πολλές ώρες στο σπίτι, με δυο μικρά παιδιά!

Ξέρω πόσο δύσκολο είναι για μια εργαζόμενη μητέρα να βρεθεί ξαφνικά μέσα σε τέσσερις τοίχους, μακριά από το περιβάλλον του γραφείου αλλά τόσο κοντά στο περιβάλλον της κουζίνας και του σαλονιού.

Επίσης ξέρω πόσο δύσκολο είναι να απασχολήσει για τόσες ώρες τα παιδιά της. Ειδικά όταν τα παιδιά είναι μικρά, θέλουν καθοδήγηση και πολλές φορές, παρέα για να παίξουν.

Λοιπόν, αγαπημένες μου, κυρίως εσείς που διστάζετε ακόμα να συναντήσετε φίλους και γνωστούς, χαμόγελο, ψυχραιμία, καλή διασκέδαση και...:

Κανόνας Νο1: Μην εξαντλήσετε όλη σας τη νοικοκυροσύνη, ή τουλάχιστον δεχτείτε το γεγονός ότι το σπίτι δεν θα είναι και στα καλύτερά του.

Είναι σχεδόν σίγουρο πως μόλις στρώσετε το καθαρό ριχτάρι στον καναπέ, ο μικρός σας θησαυρός θα ζητήσει να φάει ψωμί με μερέντα, η οποία θα αφήσει τα αποτυπώματά της πάνω στα καθαρά ριχτάρια. Επίσης, οι μπαλκονόπορτες, κατά έναν μαγικό τρόπο, ανοίγουν πιο εύκολα εάν ακουμπήσεις το τζάμι κι όχι το χερουλάκι! Οπότε, bye bye και στα καθαρά τζάμια. Το πάτωμα είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Εκεί καταλήγουν τα ψίχουλα από το ψωμί και τα τριμμένα μπισκότα.

Κανόνας Νο2: Μη δίνετε στα παιδιά μια κόλλα χαρτί και μπογιές ελπίζοντας ότι θα απασχοληθούν. Μέγα λάθος.

Σε δύο λεπτά θα έχουν κάνει μια γρήγορη ζωγραφιά και θα σας ζητήσουν κάτι άλλο. Εάν είναι πιο μεγάλα παιδιά, ίσως ασχοληθούν λίγη περισσότερη ώρα, αλλά και πάλι θα τελειώσουν γρήγορα.

Το καλύτερο είναι να τους δώσετε ένα θέμα, μια πλοκή, για τη ζωγραφιά τους κι ίσως χρειαστεί να την ξεκινήσετε μαζί. Το παιδικό μυαλό με μια μικρή σπίθα μπορεί να κάνει θαύματα, που ούτε καν φανταζόσασταν.

Κανόνας Νο3: Αυτόν τον κανόνα σάς τον δίνω ως μητέρα κι όχι ως συγγραφέας. Λοιπόν, σταματήστε να διαβάζετε παραμύθια!

Ναι, σοβαρά το λέω. Για να γίνω πιο σαφής θα το ξεκαθαρίσω λέγοντας το εξής:

Διαβάστε για τον εαυτό σας το παραμύθι, φανταστείτε τη συνέχεια κι ετοιμάστε μια δραστηριότητα. Όταν έρθει η ώρα να το μοιραστείτε με το παιδί σας, αντί να το διαβάσετε, που δε θα σας πάρει πάνω από λίγα λεπτά, προτιμήστε να το αφηγηθείτε. Δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί αφηγητές. Εάν αγαπάμε τον ακροατή, τότε σίγουρα μπορούμε να αφηγηθούμε άψογα.

Σκεφτείτε πως τα παιδιά μας ουσιαστικά δεν έχουν ανάγκη να ακούσουν μια ακόμη ιστορία. Αυτό που πραγματικά επιθυμούν και τους έχει λείψει, διότι η καθημερινότητα απορροφά όλη μας την ενέργεια, είναι η δική μας ματιά να είναι στραμμένη αποκλειστικά και μόνο πάνω τους.

Αφηγηθείτε το, λοιπόν, κοιτάζοντάς τα στα μάτια κι όχι το βιβλίο. Όταν τελειώσετε, ανοίξτε το παραμύθι, συζητήστε την πλοκή του, το τέλος του, τους ήρωες. Φτιάξτε τη δική σας εικονογράφηση. Ζωντανέψτε τους ήρωες κάνοντας τη δική σας θεατρική παράσταση.

Αφού κάνετε όλα αυτά, μπορείτε να του ζητήσετε να φτιάξει το δικό του παραμύθι κι όταν τελειώσει, να σας το παρουσιάσει. Σας διαβεβαιώνω ότι θα περάσει πολλές ώρες δημιουργίας.

Μαμάδες που μείνατε και ακόμα μένετε σπίτι, μαμάδες με άδεια ειδικού σκοπού, μαμάδες που δεν εργάζεστε εκτός οικίας, ναι, είναι κουραστικό κάποιες φορές, συμφωνώ. Είναι όμως σίγουρο ότι έχουμε περισσότερο χρόνο από πριν και ότι όλο αυτό που εμείς οι μεγάλοι (ίσως) μπορούμε να το διαχειριστούμε με ωριμότητα, για τα παιδιά είναι κάτι άγνωστο και αγχωτικό. Τα παιδιά έχουν ανάγκη τη δική μας ηρεμία και τον χρόνο μας!