Skip to main content

Το κατηχητικό όπως το θυμάμαι παιδί

Μερικές ώρες την εβδομάδα εκτός σπιτιού, δίχως φροντιστήρια, δίχως διάβασμα. Γεμίζει η εκκλησία από παιδικά γέλια, αστεία κι ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν. Είναι η ώρα του κατηχητικού.

Σε λίγη ώρα φτάνει κι ο ιερέας του χωριού. Ο παπά Βασίλης. Αυτός κάνει το μάθημα. Δεν είναι καθόλου αυστηρός. Το ράσο του, τα γλυκά του λόγια, η ήρεμη φωνή του εμπνέουν σεβασμό. Ρωτάει με ενδιαφέρον όλα τα παιδιά να του πουν τα νέα τους. Νέα από το σχολείο ή από τις αλάνες όπου παίζουν με τις ώρες.

Στη συνέχεια συζητούν για πολλά πράγματα. Όλα άγνωστα και μαγικά για τις παιδικές ψυχές. Τα μαθαίνει τη μελωδία των ύμνων. Τη σημασία και τη σπουδαιότητά τους. Τα μαθαίνει πως ο σταυρός που κάνουμε συμβολίζει την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο κι από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όλα τα λόγια του είναι γεμάτα αγάπη κι οι συμβουλές του πάντα χρήσιμες.

Τους αποκαλύπτει τι γίνεται μέσα στο Ιερό όταν κλείνει η Ωραία Πύλη. Από τι είναι φτιαγμένη η Αγία Τράπεζα και πόσες φορές έχει δακρύσει γονατιστός μπροστά της, καθώς προσεύχεται για όλο τον κόσμο. Τους εξηγεί γιατί το θυμιατό αποτελείται από τέσσερις αλυσίδες και δώδεκα κουδουνάκια, ένα εκ των οποίων δεν χτυπάει. Γιατί πρέπει να ανάβουν κερί κάθε φορά που μπαίνουν στην εκκλησία και γιατί δεν πρέπει να μιλούν την ώρα της Θείας Λειτουργίας.

Πολλές φορές παίζει μαζί τους. Στο προαύλιο της εκκλησίας. Μαζεύει πάνω το ράσο του και γίνεται για λίγο παιδί. Παίζει μαζί τους ποδόσφαιρο, τυφλόμυγα και «πού ‘ντο, πού ‘ντο το δαχτυλίδι». Τα παιδιά τον νιώθουν μέλος της οικογένειάς τους. Αυτός γίνεται η αφορμή για να επισκεφτούν την Κυριακή την εκκλησία και να ακούσουν με προσοχή τα λόγια του Ευαγγελίου. Ξέρουν πως αργότερα θα τα συζητήσουν και θα πει ο καθένας τι κατάλαβε ή τι ένιωσε. Θα έχουν στο μυαλό τους τη συμβουλή του πως το Ευαγγέλιο δεν πρέπει να το μεταφράζεις σαν ένα αρχαίο κείμενο αλλά να αφήνεις τη ψυχή σου να νιώσει τα λόγια του.

Στο τέλος κάθε μαθήματος τους μαθαίνει τραγούδια και τα βάζει να γράψουν το ηθικό δίδαγμα από όλα αυτά που έμαθαν εκείνη τη μέρα. Θα τραγουδήσουν και με ευχάριστη διάθεση θα φύγουν έχοντας στην ψυχή τους μια ανεξήγητη ηρεμία.

Το πιο ωραίο κομμάτι του κατηχητικού είναι η προετοιμασία της καλοκαιρινής εκδήλωσης. Σίγουρα κάποιο θεατρικό το οποίο απαιτεί πολλές πρόβες κι επιπλέον ώρες στην εκκλησία. Κι ο παπά Βασίλης, μαζί τους, με υπομονή, να πουν ξανά και ξανά τα λόγια. Τα διορθώνει και τα καθοδηγεί έτσι ώστε η γιορτή να έχει επιτυχία. Ψάχνουν μαζί για τα ρούχα κι όλοι μαζί φτιάχνουν το σκηνικό για την παράσταση. Βάφουν και στήνουν για μέρες. Συνέχεια έχουν οι προσκλήσεις που πρέπει να γραφτούν στο χέρι και να μοιραστούν πόρτα-πόρτα. Σε συγγενείς, γείτονες και φίλους. Στο τέλος της γιορτής όλοι μαζί τραγουδούν τα όμορφα τραγούδια που έχουν μάθει και με καμάρι δέχονται τα συγχαρητήρια από όλους.

Όμορφες εμπειρίες που μένουν χαραγμένες στο μυαλό όποιου είχε ή έχει τη τύχη να τις ζήσει. Γνώσεις που δε διδάσκονται και λόγια που δε λέγονται τυχαία από οποιονδήποτε. Ηρεμία στην ψυχή που μεγαλώνοντας γίνεται όλο και πιο σπάνια.

Το κατηχητικό έχει πλέον παρεξηγηθεί, όπως έχει παρεξηγηθεί και το σύμβολο του σταυρού που κάνουμε...