Skip to main content

Έκθεση ζωγραφικής; Βαρετό!

Πριν λίγες μέρες πήγαμε με την κόρη μου, μια φίλη της και τη μαμά της στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στην Καλλιθέα, για να κάνουν τα κορίτσια πατινάζ στον πάγο. Μόνο που μετά από λίγο έγινε κάτι που με "πάγωσε".

Μετά το παγοδρόμιο, επισκεφτήκαμε την Εθνική Βιβλιοθήκη όπου μείναμε αρκετή ώρα διαβάζοντας, ενώ τους πρότεινα να δούμε και την έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Ψυχοπαίδη (η οποία είναι καταπληκτική, εάν βρεθείτε στο ΚΠΙΣΝ να ανεβείτε να τη δείτε).

Τα κορίτσια έδειχναν να βαριούνται, ενώ η άλλη μαμά μου είπε ότι είναι δύσκολο να δεις μια τέτοια έκθεση όταν δεν είσαι εξοικειωμένος. Την ίδια στιγμή εγώ σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να μείνω εκεί τουλάχιστον μία ώρα για να απολαύσω τα έργα του δημιουργού και ότι εάν ήμασταν οι δυο μας με την Ιωάννα, θα αφιερώναμε λίγο χρόνο παραπάνω μιλώντας για τα χρώματα και επιλέγοντας τελικά η καθεμιά το αγαπημένο της έργο.

Τελικά, φύγαμε πολύ γρήγορα από κει... Ξέρω πως κάποιοι γονείς ακούτε "έκθεση ζωγραφικής", "μουσείο", "γκαλερί" και βγάζετε φλύκταινες.

Βαρετό. Δύσκολο. Καθόλου διασκεδαστικό. Άστο καλύτερα...

Σεβαστή η άποψή σας, γιατί όμως σκέφτεστε έτσι; Γιατί:

- Μπορεί ως παιδιά κανείς να μην σας είπε πόσο ωραία ζωγραφίζατε. Γιατί σίγουρα ζωγραφίζατε ωραία.

- Κανένας να μην σας έδειξε έναν πίνακα και να σας είπε "Κοίτα, πόσο ωραία χρώματα!".

- Κανείς να μην σας πήγε μια βόλτα στην Αθήνα και να έκανε το κεφαλάκι σας να γυρίσει προς τα πάνω για να δείτε ένα κτίριο εξαιρετικής αρχιτεκτονικής.

- Κανείς να μην σας έκανε να σταθείτε ένα λεπτό για να απολαύσετε μια θεϊκή μελωδία.

- Κανείς να μην σας άνοιξε την πόρτα σε μια πινακοθήκη, μια γκαλερί, ένα βιβλιοπωλείο.

Και είστε δικαιολογημένοι. Και αν μέχρι τώρα δεν έχετε θερμάνει τη σχέση σας με την Τέχνη, είναι οκ.

Σκεφτείτε όμως ότι τα παιδιά είναι πιο ανοιχτά στην Τέχνη από εμάς.

Πάρτε τα από το χέρι και φέρτε τα σε επαφή με ανθρώπους που θα τους μάθουν πώς να νοιάζονται για την Τέχνη.

Κάτι θα κερδίσετε κάτι και εσείς, πιθανόν. Σίγουρα πολλές κατασκευές και πίνακες από τα μικρά χεράκια τους!

Όσο για εκείνα, τι έχουν να κερδίσουν;

Διαβάζω σε ένα άρθρο με τίτλο "Πώς να διδάξεις στα παιδιά να νοιάζονται για την Τέχνη", τις έρευνες που μιλάνε για τον θετικό αντίκτυπο στα μικρά παιδιά, από βρέφη μέχρι 8χρονα.

Ότι έχουν βρεθεί συσχετισμοί μεταξύ των Τεχνών –της μουσικής, του θεάτρου, της λογοτεχνίας- και των κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων των παιδιών, όπως το να βοηθούν, να νοιάζονται και να μοιράζονται δραστηριότητες.

Ότι η Τέχνη πρέπει να είναι οικεία και όχι κάτι μακρινό και απομονωμένο. Να συνδέεται με την αληθινή ζωή, την καθημερινότητα και να δημιουργεί ένα επίπεδο αισθητικής.

Μια ματιά με την οποία βλέπουν τον κόσμο.

Ναι, η Τέχνη δεν βοηθά μόνο τα παιδιά να καταλαβαίνουν τους πίνακες, τα γλυπτά, τα installations αλλά και αρχίζουν να καταλαβαίνουν και τον κόσμο γύρω τους. Δεν είναι αυτό ανεκτίμητο;