Skip to main content

Από το ημερολόγιο μιας πάνας και μιας πιπίλας

Αγαπητό ημερολόγιο! Για άλλη μια φορά θα κάνουμε χρήση κάποιων σελίδων σου για να καταγράψουμε τις λύπες, τις χαρές μα και τις έγνοιες μας.

Το ξέρουμε πως δεν συνηθίζεται να κρατούν δύο μαζί ημερολόγιο καθώς εσύ αποτελείς προσωπική υπόθεση του καθενός, ωστόσο εμείς έτσι αισθανθήκαμε ότι έπρεπε να γίνει.

Είναι ο δικός μας, λίγο αλλόκοτος τρόπος να δίνουμε η μία κουράγιο στην άλλη.

Οπτικά μπορεί να διαφέρουμε όπως η νύχτα με τη μέρα, μα η ψυχούλα μας τραβάει πάνω κάτω τα ίδια βάσανα με πρωταρχικό εκείνο της απότομης απομόνωσης, από τη μια μέρα στην άλλη!

Για παράδειγμα, εγώ η πιπίλα το ζω συνήθως πιο γρήγορα από τη φίλτατη πάνα. Μπορεί να μην μπαίνω σε όλα τα σπίτια αφού πολλές μαμάδες με θεωρούν περιττή ως και βλαβερή, μα όταν μπαίνω, η παρουσία μου είναι κάτι παραπάνω από έντονη. Οι μικροί μου φίλοι με θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους και συνήθως δεν θέλουν να με αποχωριστούν.

Ημερολογιάκι μου, ξέρεις πόσες νύχτες τους έχω κρατήσει συντροφιά και τα έχω καθησυχάσει τα γλυκούλια μου, είτε γιατί κάποιο κακό όνειρο τα τάραξε είτε γιατί πονούσε η κοιλίτσα τους;

Κι εκεί που απολαμβάνω τις τσάρκες μου μες το καρότσι ή απλώνομαι νωχελικά σε κάποια κούνια, όλα έρχονται τούμπα μονομιάς! Φταίει η παιδίατρος, φταίει η παραπληροφόρηση από το διαδίκτυο, φταίει η ίδια η μαμά ή μήπως φταίει το μαύρο μου το ριζικό; Δεν έχει και τόση σημασία αφού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το αυτό, παίρνω πασαπόρτι, κοινώς εκτοπίζομαι! Ακούς εκεί βλαβερή και ύποπτη για μη σωστή ανάπτυξη των δοντιών και υπεύθυνη για την πρώιμη ανάπτυξη τερηδόνας! Συκοφαντίες ολκής, ημερολογιάκι μου, μάλλον θα χρειαστώ δικηγόρο για μηνύσεις!

Λατρεμένο μου ημερολόγιο, εγώ η πάνα με πόνο ψυχής παρακολουθώ την καλή μου την πιπίλα να σου εξομολογείται το μαρτύριό της. Μα κι εγώ δεν βρίσκομαι σε πιο ευνοϊκή θέση, πίστεψέ με! Συντροφεύω τα μωράκα από την πρώτη στιγμή που αντικρίζουν το φως της ζωής και η χρησιμότητά μου δεν χωράει αναλύσεις. Για σκεφτείτε πώς θα ήταν ένας μπέμπης δίχως εμένα! Κρόσια θα είχαν γίνει τα νεύρα της μαμάς! Το πόσα βρεγμένα σεντονάκια γλιτώνουν μόνο και μόνο επειδή υπάρχω δεν φαντάζονται οι μαμάδες που ξαφνικά αποφασίζουν να με αντικαταστήσουν με το γιο γιο! Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σε κατακλύζει ένα κύμα γελοιότητας- ακούς εκεί γιο γιο! Ας γελάσω!

Αχ, άτιμη ζωή, εκεί που κάποτε όλοι σε εκτιμούσαν, όλα αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού. Τώρα είμαι σε θέση να καταλάβω πώς αισθάνεται η στημένη λεμονόκουπα, την οποία πετάνε έτσι ελαφρά την καρδία αφού πρώτα την εκμεταλλευτούν στο έπακρο.

Αγαπημένο μας ημερολόγιο, καλά που υπάρχεις κι εσύ και τα λέμε πού και πού, αλλιώς κατάθλιψη θα παθαίναμε οι δόλιες. Τα λέμε πάλι λίαν συντόμως...