Skip to main content

Θεόδωρος, 29 εβδομάδων, 1.200 γρ., παραμονή στη ΜΕΝΝ 50 μέρες

«Δεν θα κάνεις ποτέ παιδιά», μου έλεγαν, εγώ όμως ποτέ δεν το πίστεψα. Γιατί το ήξερα πως έχω τη δύναμη να φέρω στον κόσμο ένα παιδί. Πώς όμως, ποτέ δεν το σκέφτηκα.

Ξεκινά μια υπέροχη εγκυμοσύνη. Εγώ και ο άντρας μου να πετάμε στα σύννεφα. Να κάνουμε σχέδια, να φανταζόμαστε αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Του έλεγα από τον δεύτερο μήνα «αγόρι θα είναι, άκου με που σου λέω». Αγόρι ήταν τελικά.

Στις 24 εβδομάδες του λέω πάλι. «Ανήσυχος είναι. Δεν θα αργήσει να βγει. Βιάζεται». Κλωτσιές συνέχεια και εγώ μια περίεργη ανησυχία.

Στις 26 εβδομαδες ξυπνάω ανήσυχη τα ξημερώματα και πριν προλάβω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, απλώνονται αίματα παντού. Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά, βρεθήκαμε με τον άντρα μου στην κλινική.

Πεθαίνει, αυτό σκέφτηκα.

Ακίνητη στο κρεβάτι για μια εβδομάδα. Το σώσαμε. Μετά από 5 μέρες, ξανά αιμορραγία και σπάσιμο λίγων αμνιακών υγρών, μου είπαν. «Αν θέλεις το μωρό σου να ζήσει, πρέπει να σε μεταφέρουμε αμέσως στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία για να γεννήσεις εκεί και το αγοράκι σου να μπει κατευθείαν στην ΜΕΝΝ» μου λέει ο γιατρός. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα εκεί. Τρόμος! Ήξερα πως με το που θα πήγαινα θα γεννούσα. Μετά από 2 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο νερών και ούσα στις 29 εβδομάδες αποφασίζουν να με ξεγεννήσουν γιατί το μωρό μου και εγώ κινδυνεύαμε. Μου έκαναν καισαρική.

Νόμιζα πως τον εφιάλτη τον είχα ζήσει, αλλά λάθος σκέφτηκα. Ο πραγματικός εφιάλτης ήταν όταν μετά από 2 μέρες που γέννησα πήγα να δω το αγγελάκι μου. Αντίκρισα ένα πλασματάκι μικρό, αδύνατο, στον αναπνευστήρα και στο οξυγόνο να παλεύει μόνο του να ζήσει.

Ένας άγγελος 1.200 γρ. να μην μπορεί να με νιώσει, να τον αγγίξω, να τον αγκαλιάσω.

Πόνος, πόνος, πόνος. Κάθε μέρα ήμουν στο πλευρό του, κάθε μέρα του μιλούσα και του τραγουδούσα. Κάθε μέρα ήμουν χαρούμενη μπροστά του για να μην νιώσει το φόβο, τη λύπη και την αγωνία μου. Πενήντα μέρες τρόμου και το αγγελάκι μου, ο ήρωάς μου, το πρότυπό μου, τα κατάφερε και βγήκε νικητής.

Τώρα, στους 4 μήνες τον κοιτάζω και δεν το πιστεύω πώς ένα τόσο δα πλασματάκι τα κατάφερε και πάλεψε να ζήσει.

Αυτά τα άγια πλασματάκια που παλεύουν να ζήσουν αξίζουν τα καλύτερα γιατί μόνο αυτά μας δείχνουν, μας μαθαίνουν πόσο μεγάλη δύναμη έχουμε όλοι οι άνθρωποι. Γιατί είναι ήρωες, μαχητές της ζωής.

Η ιστορία της Κυριακής, Πηγή: 31ebdomades.gr