Skip to main content

Ταξιδεύοντας με τα παιδιά: όταν το μυαλό ανοίγει και το «εγώ» μικραίνει

Όλη η οικογένεια στο δρόμο. Αυτό είναι κάτι που αξίζει να ζήσετε. Κάτι μοναδικό! Μερικοί άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι μπορούν να το κάνουν. Άλλοι πάλι όχι τόσο πολύ. Σίγουρα δεν πρόκειται για ένα ταξίδι σαν αυτά που κάνατε πριν αποκτήσετε παιδιά και μπορεί να γίνει αρκετά απαιτητικό! Πρέπει να είστε έτοιμοι και καλά προγραμματισμένοι. Πρέπει να είστε διατεθειμένοι να σταματήσετε όταν θέλετε να προχωρήσετε και να προχωρήσετε όταν θέλετε να σταματήσετε. Και χρειάζεται υπομονή. Πολλή υπομονή! Αλλά υπάρχει η ανταμοιβή.

Οι περισσότεροι ενήλικες αγαπούσαν τα ταξίδια προ του γάμου και, στη συνέχεια, αγαπούσαν να ταξιδεύουν με τον/την σύζυγό τους, μετά το γάμο. Και οι περισσότεροι από αυτούς εξακολουθούν να αγαπούν ακόμα περισσότερο τα ταξίδια τώρα που έχουν παιδιά. Το ταξίδι περνάει σε ένα άλλο επίπεδο. Είναι σχεδόν μια εντελώς καινούργια εμπειρία. Βιώνετε μια άλλη πλευρά της ζωής. Γι’ αυτό σταματήστε να επηρεάζεστε από τις υπερβολές που ακούγονται συνεχώς. Μην φτάσετε στο τέλος της ζωής σας ευχόμενοι να είχατε κάνει κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό με τα παιδιά σας, όταν θα μπορούσατε. Αρχίστε να σκέφτεστε. Ξεκινήστε με βιβλία-οδηγούς, χάρτες, κοιτάζοντας φωτογραφίες από παραλίες και βουνά και γέφυρες και μεγάλες αγορές και δείτε τον εαυτό σας, με τα παιδιά σας, σιγά-σιγά μέσα από τη μαγεία. Συνειδητοποιήστε ότι είναι δυνατόν! Μπορείτε να το κάνετε! Αδράξτε την ευκαιρία να ταξιδέψτε με τα παιδιά σας.

Μερικοί άνθρωποι που έχουν κάνει πολλά ταξίδια με τα παιδιά τους από νεαρή ηλικία μέχρι και την εφηβεία έχουν την τάση να πιστεύουν ότι τα διεθνή ταξίδια θα πρέπει να γίνουν μόνο όταν το άτομο μπορεί να τα εκτιμήσει πραγματικά. Ο λόγος είναι ότι τα παιδιά θυμούνται δύσκολα ξένες χώρες στα παιδικά τους χρόνια, αλλά θυμούνται σχεδόν κάθε λεπτομέρεια των ταξιδιών όταν είναι 15-17 ετών. Τα παιδιά δεν προορίζονται να θυμούνται κάθε λεπτομέρεια. Στόχος είναι να βιώσουν διαφορετικές κουλτούρες, πρόσωπα, νοοτροπίες, έθιμα, τους ανθρώπους, να μαθαίνουν να κατανοούν, να ακούνε και να ανέχονται από μικρήηλικία. Πιθανόν να μην μπορούν να θυμηθούν σε ποιά χώρα είχαν πάει, αλλά θα έχουν απορροφήσει τις εμπειρίες ενός διαφορετικού κόσμου. Τα παιδιά θυμούνται ζωντανά τις πτυχές ενός ταξιδιού, έχουν ανάμνηση των γονιών τους να προσπαθούν να περιηγηθούν με το αυτοκίνητο με τη βοήθεια του GPS και το μάθημα οδήγησης εκείνου του σκάφους στη λίμνη και τη χαρά να ταϊσουν κατσίκες και πρόβατα σε εκείνο το μικρό ορεινό χωριό της Αυστρίας. Αυτά τα βιώματά τους με την οικογένειά τους παραμένουν έντονα. Το να πούμε ότι τα παιδιά δεν θα πρέπει να ταξιδεύουν, διότι δεν θα θυμούνται τίποτα, είναι το ίδιο με το να λέμε ότι δεν πρέπει να διαβάζουμε στα παιδιά, δεδομένου ότι δεν θα θυμούνται το συγκεκριμένο βιβλίο ή ότι δεν πρέπει να παίζουμε μαζί τους, δεδομένου ότι δεν θα θυμούνται το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Κάποιοι άλλοι πάλι δεν νομίζουν ότι είναι και πολύ καλή ιδέα να παίρνουν τα παιδιά μαζί τους στους προορισμούς τους, διότι το κίνητρο των ενηλίκων για ταξίδι δεν έχει την ίδια προοπτική για τα μικρά παιδιά. Εκτός και αν πρόκειται για τη Disneyland. Υποστηρίζουν δεν ότι όταν επισκέπτεται κανείς το Μονακό, τη Ζυρίχη, το Τορόντο ή το Λιχτενστάιν, τα παιδιά απλά δεν ενδιαφέρονται για αυτά με τον τρόπο που ενδιαφέρονται οι ενήλικες. Επειδή πηγαίνουν μαζί και προσπαθούν να διασκεδάσουν, δεν σημαίνει ότι το απολαμβάνουν. Εδώ λοιπόν παρερμηνεύεται το κεντρικό επιχείρημα. Σκεφτείτε το αλλιώς. Ο προορισμός είναι άνευ σημασίας. Ένα ταξίδι γίνεται για τη φύση, τον κόσμο, την ιστορία, τον πολιτισμό, είναι για την ανθρωπότητα και για την προσαρμογή, γίνεται για να ανακαλύψουμε ποιοί είμαστε! Σε καμμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο με το να κάνει το παιδί μαθήματα μπάσκετ ή πιάνου. Το ταξίδι δεν είναι μία «ενασχόληση», είναι κάτι βιωματικό, είναι περισσότερο μια υποσυνείδητη αίσθηση εμπειρίας! Παιδιά που ταξιδεύουν είναι ευτυχισμένα με τη μαμά και τον μπαμπά, αυτό τα διαμορφώνει ώστε να είναι ανθεκτικά και σοφά, να αναπτύξουν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες και κατανόηση του κόσμου γύρω τους. Η ταυτότητα της οικογένειας θωρακίζεται.

Μερικοί γονείς δεν είναι έτοιμοι να ταξιδέψουν με τα παιδιά τους, νομίζοντας ότι θα ήταν κάτι πολύ περίπλοκο που δεν θα αξίζει τον κόπο. Παίζοντας στην παραλία, μαθαίνοντας γεωγραφία και ιστορία σε εκπληκτικές τοποθεσίες (και όχι από ένα βιβλίο), ακούγοντας ξένες γλώσσες... τα παιδιά τα λατρεύουν όλα αυτά! Όταν πηγαίνετε με τα παιδιά σας στη Νέα Υόρκη, στη Νάπολη, στη Βαρκελώνη ή στην Αθήνα, τα παιδιά απολαμβάνουν τις εμπειρίες εξίσου με μιά μεγάλη παιδική χαρά! Απολαμβάνουν τα εστιατόρια, τα μουσεία, τα καταστήματα, τα μνημεία, τούς δρόμους, το μετρό και πολλά άλλα! Είναι σαν μικροί πρωταγωνιστές στο κινούμενο σχέδιο της ζωής.

Να έχετε πάντα μαζί σας μερικές μικρές δραστηριότητες για παιδιά όταν ταξιδεύουν. Παίξτε μαζί παιχνίδια ή διαβάστε παρέα. Μην υποτιμάτε τη δύναμη των μικρών παιδιών και των βιβλίων με αυτοκόλλητα. Προσπαθήστε να προσαρμόσετε το ταξίδι στο ρυθμό τους. Είναι πρακτικά αδύνατο για μικρά παιδιά να επισκεφθούν σε μία ημέρα δύο μουσεία και μία γκαλερί. Προσπαθήστε να σχεδιάσετε μία δραστηριότητα την ημέρα, στη συνέχεια περάστε το υπόλοιπο της ημέρας στην πισίνα, καθιστώντας έτσι πολύ πιο χαλαρωτικό ταξίδι και για εσάς. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να είναι κοινωνικό. Οι ενήλικες πάντα αγαπούν τα ευγενικά και γοητευτικά παιδιά. Σεβαστείτε το ρυθμό του παιδιού, επιβραδύνετε και χαλαρώστε. Αν χάσετε κάτι που θέλατε να δείτε, απλά κάντε το την επόμενη φορά.

Ταξιδεύοντας με τα παιδιά είναι σίγουρα μια διαφορετική και πολύτιμη εμπειρία. Ενθουσιαζόμαστε όταν ενθουσιάζονται βλέποντας πράγματα για πρώτη φορά. Και βρίσκουν μικρά πράγματα που εμείς θεωρούμε βαρετά, να είναι περιπέτειες.