Skip to main content

Στον ουρανό υπάρχουν τα σύννεφα και ο ήλιος. Εσύ, τι βλέπεις;

Ήρθα στην Αθήνα από το χωριό μου πριν πολλά χρόνια κι ακόμη δε μπορώ να σταματήσω να φοβάμαι το κέντρο της. Κάθε φορά που πρέπει να πάω, κοιτάζω μήπως υπάρχει κάποια πορεία, κάποια φασαρία, σε ποια περιοχή θα πάω και γενικότερα αν οι συνθήκες είναι οι κατάλληλες για την επίσκεψή μου.

Ακόμη φοβάμαι όταν βλέπω πολλούς αστυνομικούς μαζεμένους γιατί υπάρχει πιθανότητα φασαρίας. Κάποια στιγμή καθώς έτρεχα να προλάβω το λεωφορείο με σταμάτησαν αστυνομικοί για εξακρίβωση στοιχείων, γιατί νόμισαν πως έτρεχα επειδή ήμουν μέρος της πορείας που γινόταν εκεί κοντά.

Ακόμη φοβάμαι τους ναρκομανείς, τους αλκοολικούς κι όλους αυτούς τους «ιδιαίτερους» ανθρώπους που είναι σίγουρο πως θα συναντήσω.

Όταν έγινα μητέρα σκέφτηκα πολλές φορές να αποκλείσω τα παιδιά μου από το κέντρο. Δε χρειαζόταν να βάλουν τη ζωή τους σε κίνδυνο. Πάντα προσπαθούσα να κάνω πράγματα κοντά στο σπίτι ή ακόμη καλύτερα μέσα στο σπίτι. Χωρίς αμφιβολία ήταν περισσότερο ασφαλές, Έτσι ήθελα να πιστεύω.

Τελικά όμως ο φόβος μου είχε γίνει περισσότερο θυμός. Αποφάσισα να δω τον φόβο μου κατάματα. Όχι να τον αγνοήσω αλλά να τον νικήσω.

Φυσικά και δεν απέκλεισα τα παιδιά μου από τίποτα. Φυσικά και πηγαίνουμε στα υπέροχα θέατρα που υπάρχουν εκεί. Φυσικά και συμμετέχουν στις διάφορες δραστηριότητες που γίνονται εκεί. Φυσικά και συνεχίζω κι ανησυχώ για το τι θα συναντήσω αλλά…όχι δε στέκομαι εκεί.

Προχωρώ! Κάνω το πρόγραμμά μου κανονικά έχοντας βέβαια στο πίσω μέρος του μυαλού μου όλα τα δυσάρεστα, αλλά μπροστά στα μάτια μου όλα τα ευχάριστα. Κάθε μέρος, κάθε χώρος, κάθε περιοχή έχει τα καλά και τα άσχημά της. Ε, επιλέγω να βλέπω περισσότερο τα ευχάριστα!

Άλλωστε, όπως έλεγε κι ένας δάσκαλός μου, στον ουρανό υπάρχουν και τα σύννεφα αλλά κι ο ήλιος. Εσύ θα αποφασίσεις τι από τα δύο θα βλέπεις!

Ο λόγος που τα γράφω αυτά είναι γιατί ξέρω πως υπάρχουν πολλοί γονείς που ανησυχούν όπως εγώ, και που προτιμούν να κλείσουν το παιδί τους άλλη μια φορά μέσα στο σπίτι, μπροστά σε μια οθόνη, παρά να πάνε κάπου που θα έχει κάποιους κινδύνους.

Δε θα πω να μη φοβούνται γιατί αυτό δε γίνεται. Θα πω απλά πως είναι κρίμα να χάνουμε εμπειρίες επειδή ίσως τύχει τα παιδιά να δουν κάτι «άσχημο». Τα «άσχημα» πλέον υπάρχουν παντού γύρω μας…και στις οθόνες. Δυστυχώς!

Άλλωστε τα «δύσκολα» της πραγματικής ζωής νομίζω πως μπορώ να τα διαχειριστώ και να τα εξηγήσω στα παιδιά μου καλύτερα από τα «δύσκολα» κι άγνωστά που μπορεί να κρύβονται πίσω από μια οθόνη που υπάρχει μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μου.

Ας βγούμε λοιπόν έξω! Ας απολαύσουμε την όμορφη πόλη μας κι όλα αυτά που μας προσφέρει.

Ας πάμε μια βόλτα στο Ζάππειο, στον Εθνικό Κήπο, στη Πλάκα, στη Μητρόπολη, σε όλα αυτά τα υπέροχα μέρη.

Ας πιούμε τον καφέ μας μαζί με τα παιδιά μας, ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό κάτω από την Ακρόπολη.

Ας πάρουμε το μετρό, το τραμ, τον ηλεκτρικό κι αντί να κοιτάξουμε με φόβο τους υπόλοιπους συνεπιβάτες μας, να κοιτάξουμε τα όμορφα αξιοθέατα που περνούν μπροστά από τα μάτια μας.

Ας απολαύσουμε το μικρό μας ταξίδι και φυσικά τον προορισμό μας!