Skip to main content

Στην Ολλανδία ζουν τα πιο ευτυχισμένα παιδιά! Τι κάνουν εκεί καλύτερα από εμάς;

Όλοι οι γονείς επιθυμούν την ευτυχία των παιδιών τους, κάποιοι όμως φαίνεται να τα καταφέρνουν καλύτερα! Σύμφωνα με την αναφορά της UNICEF, η χώρα στην οποία ζουν τα πιο ευτυχισμένα παιδιά είναι η Ολλανδία. Ποια είναι τα μυστικά τους;

Για να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα οι ειδικοί μελέτησαν, μεταξύ άλλων, μεταβλητές όπως η υγεία, η ασφάλεια, η κατοικία, το περιβάλλον, η εκπαίδευση, η έκθεση στη βία, οι συμπεριφορές προαγωγής υγείας, οι συμπεριφορές αυξημένης επικινδυνότητας και η πρόσβαση στα υλικά αγαθά.

Στην ίδια αναφορά, τα παιδιά στην Ελλάδα κατατάσσονται στην 25η θέση μεταξύ των 29 χωρών που μελετήθηκαν!

Αναρωτιέστε τι κάνουν οι Ολλανδοί τόσο καλά που εξασφαλίζει την ευτυχία των παιδιών τους; Διαβάστε:

-Τα μωρά κοιμούνται περισσότερο στην Ολλανδία από άλλες χώρες και οι γονείς είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στο θέμα του ύπνου των μικρών τους, αποφεύγοντας την υπερβολική έκθεση σε ερεθίσματα.

-Όλη η οικογένεια τρώει μαζί πρωινό, χωρίς να αγχώνονται για την ώρα, για αυτά που έχουν να κάνουν κατά τη διάρκεια της ημέρας, για το εάν το παιδί τους τρώει κάθε μέρα ψωμί με σοκολάτα για πρωινό! Απλά απολαμβάνουν τις οικογενειακές στιγμές.

-Οι μπαμπάδες ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών πολύ περισσότερο από μπαμπάδες άλλων χωρών. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο μέσος όρος ωρών εργασίας στην Ολλανδία είναι μόλις 29 ώρες, καταλαβαίνει ότι υπάρχει πολύς ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθούν με τα παιδιά και τις ανάγκες τους.

-Οι γιαγιάδες και οι παππούδες συμμετέχουν ενεργά στην ανατροφή των εγγονών. Αυτό σημαίνει ότι συνήθως μία φορά την εβδομάδα τα παιδιά φιλοξενούνται στον παππού και στη γιαγιά αφήνοντας χρόνο στους γονείς να απολαύσουν ο ένας την παρέα του άλλου.

-Ο ανταγωνισμός είναι λέξη σχεδόν άγνωστη στην κουλτούρα των Ολλανδών, με αποτέλεσμα οι μαμάδες να είναι πολύ λιγότερο αγχώδεις, χωρίς να προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο πάρτι, ή να μεγαλώσουν τον καλύτερο ποδοσφαιριστή και την καλύτερη μαθήτρια του σχολείου.

-Παρόλο που επικεντρώνονται στο παιδί, οι Ολλανδοί στοχεύουν στην ανεξαρτησία του, χωρίς να το θεωρούν προέκταση του εαυτού τους. Έτσι, λοιπόν, σπάνια θα τους ακούσετε να καμαρώνουν «αυτό το πήρε από μένα», «είναι ίδιος εγώ» κ.λπ. Εστιάζουν περισσότερο στα ατομικά χαρακτηριστικά του παιδιού τους που το κάνουν μοναδικό.

-Τα παιδιά στην Ολλανδία τα βλέπεις και τα... ακούς παντού. Είναι παιδιά που δεν διστάζουν να πουν τη γνώμη τους και να διαφωνήσουν με τους γονείς τους. Και οι Ολλανδοί γονείς το επιτρέπουν και το σέβονται χωρίς να το υποτιμούν ή να το καταπνίγουν.

-Στην Ολλανδία δίνεται έμφαση στη διαδικασία της μάθησης και όχι στις επιδόσεις. Η δουλειά γίνεται στο σχολείο και σπάνια υπάρχουν ασκήσεις για το σπίτι.

-Τα παιδιά παίζουν στους εξωτερικούς χώρους ακόμα κι όταν ο καιρός θεωρείται ακατάλληλος από γονείς άλλων χωρών. «Δεν υπάρχει ακατάλληλος καιρός για παιχνίδι, μόνο ακατάλληλα ρούχα».

Είναι σημαντικό να φωτίσουμε και το οικονομικό ζήτημα: Σύμφωνα με μία έρευνα, ένα παιδί που γεννήθηκε το 2015, μέχρι τα 18 του θα κοστίσει στους γονείς του περίπου 233,136$. Ένας τεράστιος αριθμός που στα χρόνια της οικονομικής κρίσης φορτίζει τους γονείς με επιπρόσθετη αγωνία. Στην Ολλανδία, όμως, το κράτος βοηθά τους γονείς οικονομικά με διάφορα επιδόματα, έτσι ώστε να βρουν μία ισορροπία μεταξύ χρόνου εργασίας και χρόνου ανατροφής των παιδιών τους.

Οι Ολλανδοί γονείς αναφέρουν μεγαλύτερα επίπεδα ευτυχίας από γονείς άλλων χωρών. Είναι σχεδόν αυτονόητο ότι αν είσαι εσύ ευτυχισμένος, είναι πιο εύκολο να μεγαλώσεις ευτυχισμένα παιδιά.

Στην παγκόσμια μελέτη που έγινε για την ευτυχία των ενηλίκων το 2017 μεταξύ 155 χωρών, οι Ολλανδοί καταλαμβάνουν την 6η θέση, αποτέλεσμα που καταδεικνύει ότι η ευτυχία στην παιδική ηλικία είναι ισχυρός προβλεπτικός παράγοντας για την ευτυχία στην ενήλικη ζωή. Στην ίδια μελέτη η Ελλάδα καταλαμβάνει την 85η θέση.

Βλέπει, λοιπόν, κανείς από τα αποτελέσματα των ερευνών, ότι για να διασφαλιστούν οι συνθήκες που ευνοούν την ευτυχία των παιδιών, χρειάζονται ευτυχισμένοι γονείς, λιγότερο αγχωμένοι και ανταγωνιστικοί κι ένα κράτος που στηρίζει οικονομικά το οικοδόμημα της οικογένειας.