Skip to main content

Πώς γίνονται τα βιβλιοπωλεία, τραυματική εμπειρία

Όσο ζεις, μαθαίνεις. Μεγάλη κουβέντα και σίγουρα ισχύει και για τον ρόλο μας ως μαμάδες.

Θυμάμαι πριν από λίγα χρόνια, όταν η μικρή μου θα πήγαινε Α’ Δημοτικού, πήρα τη λίστα με τα βιβλία και τα αναλώσιμα από το σχολείο, πήρα και τη μικρή από το χεράκι και τρέξαμε στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο.

Λάθος. Μεγάλο λάθος.

Δεν υπάρχει χειρότερη εποχή από αυτήν λίγο πριν τον αγιασμό στα σχολεία για να βρεθείς, μόνη ή μαζί με το παιδί σου, σε ένα βιβλιοπωλείο.

Φορτώνεσαι ένα καλάθι και με τη βοήθεια μιας υπαλλήλου αρχίζεις να σβήνεις από τη λίστα και να γεμίζεις το πολύ γρήγορα ασήκωτο καλάθι. Το παιδί ξεφεύγει εύκολα από το χέρι σου, πάει λίγο πιο πέρα το καημένο απλά και μόνο για να δει από κοντά αυτά τα στραφταλιζέ τετράδια ή τα μολύβια με φτερά. Και μέσα στον πανικό σου, μέσα στον άπειρο άλλο κόσμο που είχε την ίδια ακριβώς έμπνευση με σένα, χάνεις το παιδί. Ή νομίζεις ότι το έχεις χάσει καθώς αυτό βρίσκεται μόνο δύο μέτρα πιο πέρα.

Και φυσικά δεν βρίσκεις όλα όσα ήθελες. Η υπάλληλος είναι και αυτή φρικαρισμένη. Δεν μιλάει αλλά βλέπεις τον πανικό και την κούραση στα μάτια της. Υπάλληλοι βιβλιοπωλείων, πόσο σας συμπονώ.

Παιδάκια που τσιρίζουν, παιδάκια που επίσης «χάνονται», μαμάδες που φωνάζουν Γιάννηηη, Αγησίλαεεε, Ελπίδααα! Καμία ελπίδα.

Και επειδή το καλύτερο έρχεται στο τέλος, εκεί που λες «Ωχ, Θεέ μου, τελείωσα, να πληρώσουμε να φύγουμε!» βλέπεις την ατελείωτη ουρά στα ταμεία. Και περνάς κι εκεί ένα μισάωρο τουλάχιστον. Με το παιδί να έχει κουραστεί, με τα νεύρα σου κουρέλια.

Και φτάνει η σειρά σου, αλληλούια. Ο λογαριασμός σε πληγώνει. Όχι ότι δεν ήξερες πάνω κάτω πόσα θα πληρώσεις, αλλά να, δεν μπόρεσες να αντισταθείς σε αυτά τα μπλοκάκια- φλαμίνγκο και στα τετράδια με την τέλεια εικονογράφηση στο εξώφυλλο. Τα άλλα παιδιά να έχουν και το δικό σου όχι; Πλήρωνε τώρα.

Και μετά, φορτώνεσαι τις ασήκωτες τσάντες που σου κόβουν τα χέρια. Και φυσικά έχεις παρκάρει απίστευτα μακρυά το αυτοκίνητο.

Πόσο αγαπώ τα βιβλιοπωλεία δεν λέγεται. Άφησέ με με τις ώρες εκεί μέσα. Μπορώ να κοιμηθώ κιόλας εκεί άνετα. Η κόρη μου το ίδιο. Όλες τις ημέρες, όλες τις εποχές εκτός από αυτήν. Όχι αυτήν.

Τώρα πια έμαθα. Παίρνουμε την περίφημη λίστα μέσω mail, κάνουμε online την παραγγελία μας, έρχεται το πακέτο σπίτι και τελειώσαμε. Ούτε φωνές, ούτε σπρωξίματα, ούτε ουρές. Απλά και ωραία.

Μην σας πω ότι φέτος ζήτησα και τα βιβλία ντυμένα. Αρκετούς αγώνες με τις ζελατίνες έχω δώσει τόσα χρόνια. Και πιστέψτε με, δεν κέρδισα ούτε έναν.

Αρκετά. Η δικτατορία της μπουρμπουλήθρας που εμφανίζεται από το πουθενά στο εξώφυλλο της Γλώσσας δεν θα περάσει.