Skip to main content

Πάλι σπανακόρυζο;

Μπλιαχ! Μόνο με αυτή τη λέξη μπορώ να περιγράψω το συγκεκριμένο φαγητό όταν μπαίνει στο τραπέζι μας. Η πρώτη ερώτηση κάθε μεσημέρι με το που φεύγουμε από το σχολείο είναι τι φαγητό έχουμε. Ξεκινάω λοιπόν με γλυκόλογα για να το παρουσιάσω όσο πιο όμορφα γίνεται. Από τον δρόμο όμως ήδη ξεκινούν τα παράπονα.

«Πάλι σπανακόρυζο;»

«Τι πάλι, παιδί μου; Την τελευταία φορά που φάγαμε σπανακόρυζο ήταν όταν κάναμε το τραπέζι στον Κολοκοτρώνη!».

Αγοράζουμε φρέσκο ψωμάκι από τη γειτονιά μας. Μοσχομυρίζει! Φτάνουμε σπίτι και πριν καν ανοίξω την πόρτα συνεχίζονται τα παράπονα για το μενού της ημέρας που κακώς επιμελήθηκε ο σεφ! Δε συνεχίζω την κουβέντα. Στρώνω το τραπέζι και κάνω το σταυρό μου, παρακαλώντας τον Κύριο να τους αρέσει.

Και τότε έρχονται τα ωραία… τα πολύ ωραία.

«Είναι πράσινο το σπανάκι» (μα πού να βρω σπανάκι κόκκινο;), «Μυρίζει απαίσια, σαν σάπια κατσαρίδα» (γιατί να μην υπάρχουν αποσμητικά και για τα λαχανικά, γιατί εδώ που τα λέμε και το μπρόκολο το θέλει το eau de toilette του) κι άλλες, πολλές, όμορφες ατάκες.

Προσπαθώ κάθε φορά να χρυσώσω το χάπι με διάφορες φιλοσοφίες του στυλ «είναι πολύ θρεπτικό» (ναι, καλά τώρα, πιο πολύ από τα πατατάκια;), «έχει σίδηρο» (ουάου! Η περιττή πληροφορία της ημέρας) «έχει φυλλικό οξύ» (ε, όχι να ανοίξουμε φιλίες και με τα σπανάκια τώρα) αλλά δυστυχώς το «μπλιαχ» δε το γλυτώνω.

Διαβάζω και δοκιμάζω διάφορες συνταγές. Τη μία βάζω περισσότερο ρύζι και λιγότερο σπανάκι. Την άλλη βάζω αρκετή φέτα για να μη τους μυρίζει τόσο απαίσια και να μην είναι και τόσο πράσινο το φαγητό (γιατί τόσος ρατσισμός με το πράσινο, δεν το καταλαβαίνω). Αποτέλεσμα κανένα.

Παλιότερα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Είχαμε κι έναν Ποπάυ που βοηθούσε τη κατάσταση. Σε έκανε να δεις αυτή τη πρασινάδα με άλλα μάτια. Βλέπαμε τα φουσκωτά του μπράτσα, τις κονσέρβες με το μαγικό σπανάκι που άνοιγε με τόση ευκολία! Και φυσικά ήταν αυτή η μαγική πρασινάδα που έκανε την Όλιβ να είναι τόσο ερωτευμένη μαζί του.

Για να είμαι ειλικρινής, ούτε κι εγώ τρελαινόμουν για το συγκεκριμένο φαγητό όταν ήμουν στην ηλικία των παιδιών μου αλλά τώρα πλέον είμαι σίγουρη πως κι η δική μου μαμά είχε τους ίδιους προβληματισμούς τότε, όπως κι εγώ σήμερα.

Όλες οι μαμάδες τελικά ίδιες είναι.

- Αν φας όλο το φαγητό, τότε δε σου έφτασε η ποσότητα που είχες.

- Αν δε το φας όλο, τότε είσαι νηστικός και κρίμα για τα παιδάκια που πεινάνε.

- Αν φας τη σαλάτα, θα σου κάνει παρατήρηση γιατί δεν έφαγες το φαγητό.

- Αν φας το φαγητό, θα σου κάνει παρατήρηση γιατί δεν έφαγες και τη σαλάτα.

Και φυσικά αν τρως σχεδόν όλα τα φαγητά, εκτός από το σπανακόρυζο που σου μυρίζει σαν σάπια κατσαρίδα, τότε θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να στο δώσει να το φας!