Skip to main content

Όταν η μαμά και ο μπαμπάς διαφωνούν

Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι αφού αποκτήσει παιδί είναι το να μεγαλώσουν τα παιδιά μαζί σαν ομάδα. Σε περιπτώσεις μάλιστα που το γονεϊκό στυλ του καθένα είναι διαφορετικό ή ακόμα χειρότερα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.

Αυτό συνήθως είναι ένα θέμα που το βλέπουμε να υπάρχει σε πολλά ζευγάρια και αποτελεί πηγή ανησυχίας για τους περισσότερους. Δικαιολογημένα βέβαια θεωρείται σημαντικό αφού σχετίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες και αξίες του καθένα και έχει να κάνει φυσικά με τον τρόπο που έχει μεγαλώσει και με τα προβλήματα που μπορεί να έχει με τους δικούς του γονείς.

Επίσης πρέπει να έχουμε κατά νου ότι το ζευγάρι από δυάδα γίνεται τριάδα ή και τετράδα και ούτω καθεξής, που είναι μια ριζική αλλαγή για τη ζωή τους. Η διαφορετικότητα στο γονεϊκό στυλ ανάμεσα στους συντρόφους δεν είναι ένα ζήτημα που πρέπει να το θάβει το ζευγάρι γιατί βρίσκει τρόπο να ξετρυπώνει και είναι καλύτερο να αντιμετωπιστεί από νωρίς παρά να το αφήσουν να διαιωνιστεί και να επιφέρει μακροχρόνιες συνέπειες σε όλη την οικογένεια.

Σε ένα ζευγάρι, καλό είναι να έχουμε κατά νου ότι πολλές φορές ο κάθε σύντροφος αποκρίνεται στον συναισθηματικό τόνο του άλλου με ασυνείδητο τρόπο. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει και αυτό που λέμε ότι "ο ένας πατάει τα κουμπιά του άλλου". Ακόμη και η συναισθηματική αποφυγή όμως μπορεί να είναι αμοιβαία καταστροφική για το ζευγάρι. Βλέπουμε ότι οι μαμάδες και οι μπαμπάδες συμβάλλουν με διαφορετικούς τρόπους στην ανάπτυξη των παιδιών και ξεχωριστά αλλά και μαζί ως γονείς.

Όταν σε μια οικογένεια η μαμά και ο μπαμπάς έρχονται σε έντονη και διαρκή αντιπαλότητα μεταξύ τους τότε:
• Τα παιδιά αισθάνονται μπερδεμένα σχετικά με το τι να κάνουν, τι είναι καλό και τι όχι, γενικά με το ποιοι είναι οι κανόνες και δημιουργείται ένα κλίμα ανασφάλειας
• Όταν υπάρχει αντιμαχία μεταξύ των γονέων, το παιδί μπορεί να το εκμεταλλευτεί και να δημιουργήσει συμμαχίες, κάτι που μπορεί να επιφέρει δυσάρεστα αποτελέσματα στις σχέσεις του παιδιού στο μέλλον και στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης
• Τα παιδιά μπορεί να γίνουν οι έμπιστοι φίλοι του κάθε γονέα ή ενός από τους δυο και να αισθάνονται υπεύθυνοι για τους καβγάδες, ακόμη και ενοχές
• Μπορεί να προκαλέσει άγχος και θλίψη
• Τα παιδιά μπορεί να καταλήξουν να υποτιμούν τον έναν από τους γονείς
• Μακροχρόνια βάλλεται η αίσθηση του εαυτού που αποκτάει το παιδί και αποτελεί ένα πεδίο μάχης για τους γονείς του
• Ως ενήλικες τα παιδιά αυτά μπορεί να αποφύγουν να κάνουν οικογένεια ή επαναλαμβάνουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο
• Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς τείνουν ακόμη να μειώνουν το επίπεδο συναισθηματικής διαθεσιμότητας των ίδιων στα παιδιά τους.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό δυο άνθρωποι να έχουν διαφορετικό γονεϊκό στυλ και φυσικά δεν είναι καταδικασμένα τα παιδιά σας! Ίσα-ίσα μπορεί να σας βγει και σε καλό. Τι εννοώ;

Εάν καταφέρετε να σμίξετε τις διαφορές σας και να συμβιβαστείτε σε μια κοινή προσπάθεια, τότε το παιδί θα έχει την ευκαιρία να δει πώς οι διαφορές μπορεί να γίνουν παραγωγικές και πώς συμπληρώνει ο ένας τον άλλον.

Στην πραγματικότητα, κανένας γονιός δεν είναι ακριβώς ίδιος με τον άλλον και ακόμα και όταν επιλέγετε παρόμοιο τρόπο για να μεγαλώσετε τα παιδιά σας παραμένετε διαφορετικοί. Τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό και στην περίπτωση που υπάρχει καλή συνεργασία από την πλευρά των γονέων τότε μπορούν να το χρησιμοποιήσουν με υγιή τρόπο.

Παρακάτω παραθέτω κάποιες σχετικές προτάσεις που μπορεί να φανούν χρήσιμες:
• Σε περίπτωση που ένας ξεσπάσει στον άλλον μπροστά στο παιδί, μπορεί να αναλάβει την ευθύνη του. Καλό θα ήταν να ζητήσει συγγνώμη από τον/την σύντροφο και αφού εξηγήσει ότι π.χ. αισθάνεται άγχος και δυσκολεύτηκε να συγκρατήσει τον θυμό του/της, μπορεί να ζητήσει να ξεκινήσουν ξανά τη συζήτηση από την αρχή για το θέμα που προκάλεσε το ξέσπασμα.
• Καλό είναι γενικά όταν υπάρχουν διαφωνίες, να γίνονται οι γονείς μοντέλα συμπεριφοράς ώστε να μάθει το παιδί πώς λύνουμε τις διαφορές μας με εποικοδομητικό τρόπο.
• Σε περίπτωση που νιώσει το ζευγάρι οτι η ένταση ανεβαίνει, μπορεί ο καθένας να πάρει τον χρόνο του, να ηρεμήσει και να αναγνωρίσουν ότι είναι θυμωμένοι και ότι μπορεί να θυμώνεις με τον άλλον αλλά η αγάπη δεν σταματάει.
• Η αυτοπαρατήρηση είναι επίσης άκρως σημαντική και καλό είναι να παίρνουμε χρόνο να σκεφτόμαστε πώς θα περιέγραφε το παιδί τη σχέση με τον/την σύντροφο μας. Δείχνουμε αγάπη ο ένας στον άλλον ή αρκούμαστε σε επικριτικά σχόλια;
• Όταν ένα ζευγάρι αντιλαμβάνεται την διαφορετικότητα στον τρόπο που επιλέγει να μεγαλώσει τα παιδιά, καλό είναι να ξεκινήσουν ένα εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ τους. Μπορείτε για παράδειγμα να επιλέξετε να μιλήσετε για το θέμα της πειθαρχίας: Ποιος ασκούσε πειθαρχία στο δικό σας σπίτι; Συμφωνούσαν οι γονείς σας; Πώς το καταλαβαίνατε; Ήταν αυστηροί ή ανεκτικοί; Μέσα από τέτοιου είδους ερωτήσεις θα μπορέσετε να ανακαλύψετε μαζί με τον σύντροφό σας πώς βιώσατε εσείς οι ίδιοι το γονεϊκό στυλ των γονιών σας. Μέσω της συζήτησης μπορείτε να αντιληφθείτε καλύτερα από πού πηγάζουν οι αξίες και τα πιστεύω του άλλου και να ακούσετε ο ένας τον άλλον ώστε να βάλετε τα θεμέλια για μια σωστή συνεργασία ως γονείς.
• Μπορείτε ακόμη να μιλήσετε για τα όνειρα που κάνετε για τα παιδιά σας, τις προσδοκίες σας, τα μηνύματα που θέλετε να τους περάσετε και τους τρόπους που θα μπορούσατε να το πετύχετε. Έτσι θα ξεκινήσετε να βάζετε το προσωπικό σας αποτύπωμα ως γονείς.

Τέλος, καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας ότι ο κάθε σύντροφος είναι δυνατόν να ενεργοποιήσει τις δημιουργικές και καλές πλευρές του άλλου, ενδέχεται όμως να ενεργοποιήσει και αρνητικές πλευρές του. Το μυστικό είναι να μην αφήσετε τις διαφορές σας να διαιωνίζονται εις βάρος των παιδιών σας!