Skip to main content

Οι κόκκινες γόβες

Πριν χρόνια, όταν εργαζόμουν εκτός σπιτιού, διέθετα μια πολύ προσεγμένη γκαρνταρόμπα. Ήταν απαραίτητο καθημερινά να είμαι στη τρίχα, όπως λένε! Μπομπονιέρα, όπως λέω εγώ.

Από το προηγούμενο βράδυ έβγαζα κι ετοίμαζα τα ρούχα μου έτσι ώστε να προλάβω να βαφτώ και να φτιάξω τα μαλλιά μου. Καθημερινά το ίδιο πρωινό πρόγραμμα! Τότε με κούραζε. Τώρα μερικές φορές μου λείπει.

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, είχα ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες, δώρο του άντρα μου. Λουστρίνι, με ωραίο τακούνι κι ένα διακριτικό μικρό φιογκάκι. Άνετα παπούτσια, για αυτό τις φορούσα πολύ συχνά.

Ήταν οι αγαπημένες μου γόβες.

Αργότερα απολύθηκα, έμεινα έγκυος, γέννησα τον γιο μου και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν χρειάστηκε να τις αναζητήσω.

Κάποια στιγμή έλαβα ένα προσκλητήριο γάμου από μια πρώην συνάδελφο. Έψαχνα στην ντουλάπα μου να βρω ρούχα στα οποία θα μπορούσα να βολέψω τα ωραία που μου είχε αφήσει η εγκυμοσύνη- κάποια κιλά και ένα πλαδαρό σώμα. Κατέληξα σε ένα μαύρο φόρεμα που ήταν έτσι κι αλλιώς άνετο πάνω μου. Ο τέλειος συνδυασμός με τις κόκκινες γόβες μου! Τις κατέβασα απ’ το πατάρι, άνοιξα το κουτί και με μεγάλη χαρά έκανα την κίνηση να τις φορέσω.

Δυστυχώς όμως δεν μου έκαναν. Τα κιλά προφανώς είχαν εξαπλωθεί παντού πάνω μου. Ακόμα και στα πόδια! Στεναχωρήθηκα, δάκρυσα. Το είχα τόση ανάγκη εκείνη τη στιγμή να νιώσω όμορφη...

Έβαλα άλλα παπούτσια και φυσικά οι κόκκινες γόβες επέστρεψαν στο πατάρι. Όχι, δεν τις πέταξα! Ήλπιζα πως θα είχαν κάποια μαγική δύναμη κι ένα βράδυ, τη στιγμή που θα χτύπαγε το ρολόι μεσάνυχτα, οι γόβες θα μεγάλωναν κατά ένα νούμερο!

Δεν αγόρασα ποτέ μου άλλες κόκκινες γόβες. Όλες μου φαίνονται κακόγουστες.

Πριν μερικούς μήνες έψαχνα κάτι στο πατάρι και τις βρήκα τυχαία. Τις κατέβασα και τις έδειξα στην κόρη μου. Δεν πίστευε πως κάποτε αυτά τα παπούτσια ήταν τα καθημερινά μου, όπως είναι τώρα τα αθλητικά. Της εξήγησα για τον τρόπο που έπρεπε να ντύνομαι και να παρουσιάζομαι στη δουλειά μου.

Μου ζήτησε να τις πάρει και να παίξει. Στην αρχή δίστασα. «Οι κόκκινες γόβες μου, παιχνίδι;». Το ξανασκέφτηκα. Έπαιζε φορώντας τες για αρκετό καιρό. Της άρεσε να κάνει τη δασκάλα! Γεωργία, «Η δασκάλα με τις κόκκινες γόβες»!

Προχθές τις βρήκα πεταμένες κάτω απ’ το κρεβάτι της σε άθλια κατάσταση. Στραβοπατημένες, ξεφλουδισμένες και με τα φιογκάκια να είχαν ξεκολλήσει. Αυτή τη φορά δεν στεναχωρήθηκα καθόλου. Δεν δάκρυσα. Αντιθέτως, σκέφτηκα πως έπιασαν τόπο. Μετά από τόσα χρόνια ξεχασμένες στην υγρασία του παταριού, κι αφού κάποτε ικανοποίησαν τη γυναικεία μου φιλαρέσκεια, είχε έρθει η σειρά να δώσουν χαρά στο κοριτσάκι μου.

Τις έβαλα σε μια σακούλα και τις άφησα δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών. Μετά από λίγο, δεν ήταν εκεί. Κάποιος τις είχε πάρει.

Μακάρι να ήταν κάποιο άλλο κοριτσάκι που τις ήθελε για να παίξει και να ονειρευτεί πως κάποτε θα μεγαλώσει και θα αγοράσει τις δικές του κόκκινες γόβες...