Skip to main content

Μαμά, πάμε για χιονοπόλεμο;

Τι κάνει μια μάνα κρυουλιάρα όταν η κόρη της της ζητάει να βγουν έξω να παίξουν με το χιόνι; Πολύ απλό. Ξεχνάει πόσο κρυουλιάρα είναι και βγαίνει.

Αυτό ακριβώς συνέβη σήμερα το πρωί όταν η κόρη μου ήρθε στο κρεβάτι και μου είπε: "Σήκω, σου έφτιαξα καφέ, πιες τον γρήγορα, ντύσου και πάμε να παίξουμε χιονοπόλεμο".

Όσο εγώ έπινα γρήγορα γρήγορα τον καφέ μου, εκείνη κοιτούσε με αγωνία τις αχτίδες του ήλιου που έλιωναν τα χιόνια στη γειτονιά μας.

Σε 5΄ λεπτά είχαμε ντυθεί ζεστά, είχαμε βάλει σκουφιά και γάντια δερμάτινα και είχαμε κατέβει στον δρόμο καθαρίζοντας όλα τα παμπρίζ και τις οροφές των σταθμευμένων αυτοκινήτων.

Παίξαμε, παίξαμε με την καρδιά μας. Η μικρή γελούσε συνέχεια και το πρόσωπό της είχε φωτιστεί. Δεν το ζεις και κάθε μέρα αυτό, είναι ένα παιχνίδι άλλο, διαφορετικό και σπάνιο. Στην Αθήνα ζούμε, και μάλιστα στα δυτικά προάστια, πράγμα που σημαίνει «Βλέπεις χιόνι; Δεν το αφήνεις για αύριο, τέλος».

Ο καφές μπορεί να περιμένει, οι δουλειές μπορούν να πάνε πίσω, οι στιγμές όμως του χιονοπόλεμου δεν αναβάλλονται. Μένουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μας.

Μην διστάζετε να βγείτε έξω, να παίξετε με τα παιδιά σας στο χιόνι, να φτιάξετε χιονάνθρωπο, να γελάσετε σαν παιδιά.

Είναι ωραία η παιδικότητα. Γιατί να την αφήνουμε να λιώνει;