Skip to main content

Ιστορίες πλυντηρίου: Τα χωρισμένα ζευγάρια!

Λίγες μέρες πριν του Αγίου Βαλεντίνου, του αγίου του έρωτα και της αγάπης, ένιωσα την ανάγκη να γράψω για κάποια άλλα ζευγάρια. Για εκείνα τα ζευγάρια που το «για πάντα» δε κράτησε παρά μόνο για λίγο. Για εκείνα τα ζευγάρια που ξεκίνησαν να είναι μαζί και κατέληξαν να είναι χώρια. Γιατί υπάρχουν και τέτοια ζευγάρια… δυστυχώς!

Ειδικά στις μέρες μας τα χωρισμένα ζευγάρια όσο πάνε και πληθαίνουν, γεγονός που με κάνει να πιστεύω πως τίποτα δε μπορεί να ζήσει για πάντα. Όλα είναι εφήμερα. Όλα έχουν ημερομηνία λήξεως. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Λίγα ζευγάρια πλέον (ελάχιστα!) είναι πιστά σε αυτό το «πάντα».

Ο κύριος σκοπός μας είναι πάντα να βρούμε το ταίρι. Το ζευγάρι. Το άλλο μισό. Αυτό ψάχνουμε με αφοσίωση, με σοβαρότητα κι όταν τελικά το βρούμε, τότε το δύο γίνεται ένα! Ένα μαγικό «ένα» που η αρχή το βρίσκει αγκαλιά... αλλά... Πάντα υπάρχει ένα αλλά που χαλάει το ζευγάρι. Ή μάλλον πολλά αλλά που μπορεί να χαλάσουν το ζευγάρι.

Γι' αυτό δεν πρέπει ποτέ να είσαι σίγουρη για το «πάντα» σε ό,τι αφορά... τις κάλτσες! Τις αγοράζεις ωραίες, ταιριαστές, με όμορφα χρώματα ή και μονόχρωμες, κοντές, μακριές, αθλητικές, βαμβακερές κι ίσως ακριβές. Τις καμαρώνεις. Λες «πω, τι αγορά έκανα πάλι!». Τις φοράς με προσοχή γιατί είναι οι αγαπημένες σου, και καινούριες φυσικά.

Και μετά έρχεται η απογοήτευση. Με το πρώτο πλύσιμο στο πλυντήριο, οι πιθανότητες να βρεθούν ξανά μαζί είναι ελάχιστες. Ειδικά οι μπλε, είναι άτιμες, άπιστες, μπαμπέσικο χρώμα. Σχεδόν αμέσως θα χωρίσουν. Η μία θα ψάξει να βρει μια άλλη μπλε, που ενώ θα είναι σχεδόν ίδια με το ταίρι της, θα έχει αυτή την ελάχιστη διαφορά που δε θα μπορείς να τις βάλεις μαζί. Η άλλη μπορεί να πάει για ξενάγηση στα εσωτερικά του πλυντηρίου και θα τη βρει μόνο ο τεχνικός κατά τη διάρκεια της ανασκαφής! Και θα γυρίσει με ύφος να σου πει «κυρία μου, μήπως χάσατε αυτή την κάλτσα;», «όχι, άνθρωπέ μου την έβαλα εκεί για τιμωρία!».

Κι ελπίζεις πως στο επόμενο πλύσιμο, πού θα πάει, θα βρεθούν οι χαμένες κάλτσες. Άδικα όμως! Ούτε και τότε είσαι τυχερή. Κι επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, περιμένεις να απλώσεις και το επόμενο πλυντήριο για να βρεις το χαμένο ταίρι της κάθε κάλτσας (και ειδικά της μπλε.. το τονίζω γιατί ειδικά αυτές πολύ με παιδεύουν κάθε φορά). Ούτε κι εκεί!

Τι γίνεται βρε παιδιά; Φάντασμα; Μήπως αυτό με το μαύρο μάτι; Μήπως έρχονται τα πουλάκια του Θεού και παίρνουν τις δικές σου κάλτσες για να φτιάξουν τις φωλιές τους; Και πόσες κάλτσες χρειάζονται για μια φωλιά; Για να ξέρεις, στα πόσα ζευγάρια να σταματήσεις να ελπίζεις. Τις παίρνει ο αέρας; Μα τότε γιατί χάνονται και το καλοκαίρι που δε κουνιέται φύλλο;

Ένα μυστήριο καλύπτει τις χαμένες κάλτσες που όσο βασανίζει εσένα άλλο τόσο βασανίζει όλες τις νοικοκυρές ανά τον κόσμο!

Και παραμένουν οι μοναχικές κάλτσες σε μια σακούλα, ανακατεμένες, ξεχασμένες, μόνες και κρύες περιμένοντας πότε θα γίνει το θαύμα να ξαναβρούν το ταίρι τους. Εκείνο που χάθηκε (ίσως) για πάντα!

Υ.Γ. Αν η τεχνολογία προχωρούσε κι η κάθε κάλτσα είχε ένα δικό της gps (ναι, ναι, gps!) και με αυτό τον τρόπο έβρισκε εύκολα το χαμένο της ταίρι, δε θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα; Να έχει ένα τσιπάκι ραμμένο στο λάστιχο; Να έχει έναν μαγνήτη και να έλκει μόνο το δικό της ταίρι; Τόσες ιδέες είπα! Ας βρεθεί επιτέλους μια λύση!! Ψάχνω μια μπλε κάλτσα, αντρική, καλή (όχι αθλητική εννοώ), δίχως σχέδια. Τη μία που έχω την ταίριαξα με μια αθλητική, λευκή, μέχρι το γόνατο με μπλε ρίγες. Τι; Δεν ταιριάζει;