Skip to main content

Η αληθινή ιστορία ενός Δαβίδ που νίκησε τον Γολιάθ

Όπως σας έχω πει ο γιος μου ασχολείται εδώ και χρόνια με μια πολεμική τέχνη και συγκεκριμένα το taekwondo. Πριν έναν μήνα περίπου είχαμε πάει να δούμε κάτι αγώνες. Επίσημους! Με ό,τι συνεπάγεται αυτό!

Μπήκαμε στο τεράστιο γήπεδο και καθίσαμε σε μία θέση που μας επέτρεπε να βλέπουμε καλά αρκετά τερέν. Σε τέτοιους αγώνες υπάρχουν πολλά τερέν κι αγωνίζονται πολλοί συγχρόνως. Τόσα χρόνια μέσα στα γήπεδα γνωρίζουμε αρκετές σχολές και σε μερικές μάλιστα είμαστε και οπαδοί.

Επίσης σε τέτοιους αγώνες, «επίσημους», όπου η κάθε νίκη ισοδυναμεί με μόρια και διακρίσεις, όπου η μεγάλη αξία τους θα φανεί στο μέλλον του κάθε αθλητή, υπάρχει κι η ανάλογη πίεση. Τόσο σωματική όσο και ψυχολογική.

Είναι μια πίεση που ο κάθε αθλητής, όσων ετών κι είναι, καλείται να τη ζήσει και να τη διαχειριστεί μόνος του. Την ώρα του αγώνα (που στο συγκεκριμένο άθλημα είναι μόνο λίγα λεπτά) ο αθλητής είναι μόνος του. Οφείλει να ακούει τον προπονητή του, αλλά και πάλι είναι μόνος του.

Και εκεί, κάπου στο βάθος, είδα τον σύγχρονο αγώνα του Δαβίδ με τον Γολιάθ. Ένας Δαβίδ που η μοναδική του διαφορά με τον γνωστό ήταν ότι είχε το ίδιο ύψος και την ίδια ηλικία με τον Γολιάθ.

Φόρεσαν κανονικά τις κάσκες τους, έκαναν τον έλεγχο στους ηλεκτρονικούς θώρακες και φόρεσε ο καθένας τον δικό του. Ο Δαβίδ την μπλε κι ο Γολιάθ την κόκκινη. Ξεκίνησε ο αγώνας και με λίγες κινήσεις ο δυνατός Γολιάθ πήρε πολλούς πόντους μαζεμένους. Ήταν ολοφάνερο πως είχε την υπεροχή. Ήταν ο δυνατός, και άρα σίγουρος πως θα φοβίσει τον μαζεμένο Δαβίδ που προσπαθούσε να κάνει κάτι αλλά μάλλον είχε ήδη πείσει τον εαυτό του πως το παιχνίδι ήταν χαμένο και περίμενε απλώς να χτυπήσει το κουδούνι της λήξης.

Ο προπονητής φαινόταν πως είχε σταματήσει να μιλάει δίνοντας την εντύπωση πως κι αυτός είχε αποδεχτεί την ήττα του παιχνιδιού. Πόσες φορές μπορούν να γίνουν θαύματα και να κερδίσει ένας Δαβίδ;

Γίνεται το ημίχρονο, κάθονται στις θέσεις τους και παρατηρώ πως ο ένας προπονητής (του «νικητή») φώναζε, έκανε έντονες χειρονομίες και είχε πολλή ένταση. Ο άλλος (του «χαμένου») χάιδευε το κεφάλι του αθλητή του, κάτι του έλεγε αλλά με ήρεμο τρόπο. Του φόρεσε ξανά τη κάσκα και τον χτύπησε απαλά στους ώμους.

Ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο! Και τότε ο μικρός Δαβίδ πήρε τη πέτρα και με τη σφεντόνα του χτύπησε τον σίγουρο Γολιάθ. Η μεγάλη ανατροπή! Μέσα σε δευτερόλεπτα άλλαξαν όλα. Είχαν αλλάξει ρόλους. Οι πόντοι έπεφταν βροχή και το σκορ άλλαξε γρήγορα υπέρ του δυνατού πλέον Δαβίδ.

Είχα μείνει να κοιτάζω μια τους αθλητές και μια τους προπονητές. Όλα τα συναισθήματα ήταν φανερά στα πρόσωπά τους. Η αγωνία, η προσπάθεια, η επιμονή, η σιγουριά!

Ο αγώνας έληξε με νικητή φυσικά τον αθλητή με το μπλε θώρακα. Χωρίς πολλά, έβγαλε τη κάσκα του, πήγε πρώτα να χαιρετήσει τον αντίπαλό του και τον προπονητή του. Έτσι απλά! Με ένα γλυκό χαμόγελο! Γύρισε προς τον δικό του προπονητή που τον βοήθησε να βγάλει το θώρακα για να τον βάλει ο επόμενος αθλητής, τον αγκάλιασε, τον φίλησε στα μαλλιά κι έτσι μαζί αποχώρησαν από το τερέν. Δεν ζητωκραύγαζε, δεν φώναζε. Τίποτα! Μάλλον σκεπτικοί κι οι δύο και ποιος μπορεί να ξέρει τι είχε ο καθένας στο μυαλό του εκείνη τη στιγμή. Τους παρακολουθούσα μέχρι που δεν τους έβλεπα πια!

Ένας τόσο δυνατός κι ανατρεπτικός αγώνας. Ένας σύγχρονος αγώνας που έμοιαζε τόσο πολύ με τη γνωστή ιστορία, είχε τελειώσει. Και τι είχε αφήσει σε εμάς που τον είδαμε; Το δίδαγμα πως κανείς μας δε πρέπει να νιώθει σαν τον αήττητο Γολιάθ γιατί ποτέ δε ξέρει τη δύναμη που μπορεί να κρύβει μέσα του ένας Δαβίδ.

Πως δεν υπάρχουν δυνατοί γίγαντες παρά μόνο άνθρωποι που όταν πιστέψουν στον εαυτό τους μπορούν να γίνουν «γίγαντες».