Skip to main content

Χτυπάει τα άλλα παιδιά στο σχολείο. Τι να κάνω;

Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και επομένως τα περιστατικά επιθετικότητας με μικρούς πρωταγωνιστές είναι ιδιαιτέρως ανομοιογενή. Ωστόσο, το κοινό σημείο που κρύβεται πίσω από κάθε επιθετική συμπεριφορά είναι ο λόγος.

Είναι καλό να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι μία επιθετική συμπεριφορά δεν λαμβάνει χώρα στο κενό, αντίθετα εξυπηρετεί κάποιο σκοπό ή είναι αποτέλεσμα κάποιας μαθησιακής δυσκολίας.

Συχνά τα παιδιά αντιδρούν με επιθετικότητα όταν κάποιος ή κάτι στο περιβάλλον τους ενοχλεί, όταν επιθυμούν να διεκδικήσουν κάτι ή όταν θεωρήσουν ότι με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν να αποκτήσουν αυτό που επιθυμούν.

Επίσης, η επιθετικότητα είναι πολύ πιθανό να πηγάζει από συναισθήματα όπως ο θυμός, ο φόβος και η απογοήτευση. Φόβος αποτυχίας, απόρριψης, με αποτέλεσμα χαμηλή αυτοεκτίμηση, αίσθημα αναξιότητας και ανάγκη είτε έκφρασης είτε απόκτησης προσοχής.

Το πρώτο και πολύ σημαντικό στοιχείο εάν μία μέρα ο διευθυντής του Δημοτικού ή η καθηγήτρια Αρχαίων μας τηλεφωνήσει και μας αναφέρει ένα τέτοιο περιστατικό είναι να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε την πραγματική αιτία πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.

Με ηρεμία και κατανόηση είναι σημαντικό να συζητήσουμε με το παιδί, τον έφηβο γιο ή την έφηβη κόρη μας τι συμβαίνει όχι μόνο μέσα στην τάξη, αλλά στο σχολικό περιβάλλον γενικότερα.

Οι φωνές, οι χαρακτηρισμοί και η σωματική τιμωρία δεν ενδείκνυνται σε καμία περίπτωση. Αντίθετα, ακριβώς η ψυχραιμία και η ήρεμη στάση των γονέων απέναντι στην επιθετικότητα του παιδιού είναι το πρώτο βήμα για να μάθει το παιδί να ελέγχει τον εαυτό του και να επιλύει με ηρεμία τα προβλήματα.

Επίσης, είναι καλό να μιλήσουμε με τα παιδιά για τις συνέπειες της επιθετικότητας, όπως για παράδειγμα ότι με αυτόν τον τρόπο χάνουν τόσο το δίκιο τους όσο και την αγάπη των φίλων τους και το μόνο που κερδίζουν είναι να προβάλλουν μία εικόνα που τους αδικεί τόσο απέναντι στον εαυτό, όσο απέναντι και στους άλλους.

Είναι σημαντικό να συζητήσουμε με το παιδί πώς νομίζει ότι αισθάνονται και οι άλλοι με αυτή του την συμπεριφορά, αλλά και με ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να αντιδράσει στη συγκεκριμένη κατάσταση. Έτσι το βάζουμε στη διαδικασία να αντιληφθεί τις συνέπειες, να μπει και στη θέση των άλλων ατόμων, να αρχίσει να αναλογίζεται εναλλακτικές επίλυσης του προβλήματος και τελικά να υιοθετεί πιο θετικές συμπεριφορές.

Η τακτική των εκπαιδευτικών θα πρέπει να είναι κοινή με αυτή των γονέων. Σε στιγμές έντασης μεταξύ των παιδιών είναι καλό να απομακρύνουμε τα παιδιά από το ‘πεδίο μάχης’ και να συζητήσουμε μαζί τους τι συνέβη.

Είτε είμαστε γονείς είτε εκπαιδευτικοί, είναι χρήσιμο να τονίσουμε ότι η επιθετικότητα δεν επιλύει στην ουσία το πρόβλημά μας, αντίθετα έχει επιπλέον αρνητικές συνέπειες σε όλους. Ας τονίζουμε στα παιδιά ότι η επιθετικότητα πληγώνει τους άλλους και ότι, για να μπορούμε να συμβιώνουμε αρμονικά μαζί τους, είναι ανάγκη να σεβόμαστε την ελευθερία τους και τη σωματική τους ακεραιότητα.