Skip to main content

«Γράφουμε» τεστ στην Ιστορία

Συγγνώμη αλλά εγώ το σχολείο το τελείωσα εδώ και κάτι χρόνια. Πόσα δε λέω, αλλά το τελείωσα. Τέλος το διάβασμα για μένα. Ότι έμαθα, έμαθα!

Γιατί θα πρέπει να νιώσω πάλι το άγχος των διαγωνισμάτων, των βαθμών, της εξέτασης του μαθήματος; Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω και μάλλον είμαι από τις λίγες «άπονες» μαμάδες που δεν το καταλαβαίνουν.

Είμαι σε μαμαδοκαφέ και ξαφνικά αρχίζει μια συζήτηση σχετικά με το επαναληπτικό τεστ της Ιστορίας. Μέγας Αλέξανδρος, δύσκολος τύπος, ανήσυχος, περίεργος που μάλλον του άρεσε η Γεωγραφία και την πληρώνουμε τώρα εμείς. Στη πορεία της κουβέντας με ρωτάει μια μαμά «Εσύ το ξέρεις ότι γράφουμε τεστ στην Ιστορία την Τετάρτη;».

«Γράφουμε»; Πόσοι το γράφουμε; Εγώ το μοναδικό που έχω να γράψω είναι η λίστα με τα χρωστούμενα αυτού του μήνα για να μη ξεχάσω τίποτα.

Ήθελα να πω «Γνωρίζω για το τεστ που γράφει η Γεωργία στην Ιστορία. Εγώ με τον, κατά τ’ άλλα ωραιότατο, Μέγα Αλέξανδρο έχω τελειώσει. Δεν έχω να διαβάσω κάτι. Οπότε, δεν γράφω κανένα τεστ. Με το να καθίσω πάλι στο θρανίο και να μελετώ εγώ αντί για τη Γεωργία, τι θα γίνει; Μάλλον θα της μάθω πως στα δύσκολα δε χρειάζεται να κουράζεται γιατί θα έρθει η μανούλα να δώσει τη λύση. Ότι πάντα θα είναι η μαμά να τρέχει πριν από αυτή γι αυτή.»

Τελικά της απάντησα ένα ξερό «Ναι, το γνωρίζω»!

Στη συνέχεια η κουβέντα πήγε στα «άριστα» που "παίρνουμε" (;), στην ορθογραφία και για να μη πολυλογώ, όλη η συζήτηση σχετικά με τα παιδιά και το σχολείο ήταν στο πρώτο πρόσωπο πληθυντικού.

Δεν αντιλέγω, σίγουρα θα βοηθήσω τα παιδιά μου στο σχολείο, ακόμη και τον γιο μου που πάει Γυμνάσιο (αν μπορώ φυσικά!), αλλά σε καμία περίπτωση δε θέλω να ξαναγίνω μαθήτρια. Θεωρώ πως δεν είναι δική μου δουλειά. Κάθε ένας έχει ένα ρόλο σε κάθε φάση της ζωής του. Τώρα τα παιδιά μου έχουν το ρόλο του μαθητή, αργότερα το ρόλο του φοιτητή, του εργαζόμενου, του συζύγου, του γονέα κλπ. Είμαι σίγουρη πως πρέπει να ζήσουν, όσο περισσότερο μπορούν, την κάθε περίοδο της ζωής τους. Ακόμη και το άγχος των τεστ, των εξετάσεων, των βαθμών κ.λπ. είναι αναγκαίο να το ζήσουν και να μάθουν να το διαχειρίζονται.

Το σχολείο είναι μια μικρή κοινωνία, μακριά από το σπίτι. Όπως επιβάλλεται το παιδί να μάθει να παίζει, να μοιράζεται και να σέβεται τα άλλα παιδιά, έτσι πρέπει να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες.

Ο δικός μου ρόλος είναι να στηρίζω τα παιδιά μου κι όχι να παίρνω τη θέση τους! Δεν θα διαβάσω εγώ την Ιστορία για να την πω αργότερα στο παιδί και να τη μάθει. Θα το βοηθήσω όμως να βρει τον τρόπο να τη διαβάζει μόνο του, να οργανώνει τον χρόνο του, να είναι επιμελής για να μη ξεχνά ασκήσεις, έτσι ώστε μετά να μη χρειάζεται να βγάλω εγώ το φίδι από τη τρύπα.

Πάντως όσες φορές έχω μπει στη διαδικασία να γίνω πάλι μαθήτρια, μόνο κακό είδα ως αποτέλεσμα. Οι ξεχασμένες φωτοτυπίες είχαν αυξηθεί αρκετά, διότι την ώρα που ο δάσκαλος έδινε τις εργασίες δεν ήταν απαραίτητο να προσέχει, γιατί το απόγευμα η μαμά θα τηλεφωνούσε σε μια άλλη μαμά για να τις βρει. Όταν όμως πήγε στο σχολείο χωρίς να έχει κάνει τις ασκήσεις, τότε κατάλαβε ότι ήταν δική του ευθύνη οι εργασίες, οι φωτοτυπίες, η πλήρης κασετίνα κι όλα όσα αφορούν τη σχολική ζωή του.

Λυπάμαι, αγαπημένε Μέγα Αλέξανδρε, δεν θα ετοιμαστώ για το τεστ. Ο γόρδιος δεσμός μεταξύ μας κόπηκε πριν από χρόνια!