Skip to main content

Γιατί αποφάσισα να μην γίνω μητέρα

Δεν ξέρω, αν κάνω καλά που βρίσκομαι σ’ αυτό το χώρο, ίσως κάποιες από εσάς θυμώσετε, ίσως βιαστείτε να κρίνετε και να κατακρίνετε… μα αν κάποια, έστω μία, ταυτιστεί μαζί μου, δε θα νιώθω μόνη!

Είμαι πεπειραμένη babysitter και εδώ και τρία χρόνια είμαι η αγαπημένη θεία των ανιψιών μου! Πάντα αγαπούσα τα παιδιά, αλλά ποτέ δεν ένιωθα την ανάγκη να κάνω δικά μου. Το αντίθετο! Και μόνο στην ιδέα πάγωνα.

Η ευθύνη του να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο και να το μεγαλώσεις με τρομοκρατούσε και με πανικόβαλλε. Κάπου στα 30, η ζωή μάλλον συμφώνησε μαζί μου και θέλησε να μου πάρει μια και καλή τον φόβο αυτό: Ολική Υστερεκτομή. Μαζί πήρε και τη επιλογή! Γιατί ας μη γελιόμαστε, αλλιώς είναι να μπορείς να κάνεις παιδιά και να μη θες και αλλιώς να μην μπορείς ακόμα κι αν δε θες.

Η επέμβαση πήγε καλά. Ο γιατρός είπε, πως εφόσον ήμουν συνειδητοποιημένη στο θέμα της μη απόκτησης παιδιού θα βοηθούσε τον οργανισμό μου να γιατρευτεί γρηγορότερα. Όλα καλά λοιπόν, μέχρι τη στιγμή που έκανα τις πρώτες μου εξετάσεις.

Δεν ήταν ότι δεν βγήκαν καλές, ήταν η ένδειξη πάνω στο κουτάκι δεξιά: Κατάσταση: ΣΤΕΙΡΑ. Πόσο βίαιη λέξη! Πώς έξι γράμματα παίρνουν θέση και σχηματίζουν βέλος που σου ξεσκίζει την καρδιά.

ΣΤΕΙΡΑ...

Εφτά χρόνια μετά και ακόμα κάθε φορά που κάνω εξετάσεις δεν με τρομοκρατεί το αποτέλεσμα, αλλά η ένδειξη αυτή. Μια λέξη να μου θυμίζει πως, αν και νίκησα τον καρκίνο, αν και ήμουν μάνα για τον μικρό Άγγελο, που μαζί μάθαμε να περπατάμε και να μιλάμε, αν και τα ανίψια μου αναζητούν τα χάδια και τον χρόνο μου, αν και μεγάλωσα τον κατά 14 χρόνια μικρότερο αδερφό μου… αυτή η λέξη θα μου θυμίζει πάντα πως είμαι λειψή, ανάπηρη, θα με κάνει να χαμηλώνω το βλέμμα και να βουρκώνω, να ντρέπομαι που δεν μπορώ να τεκνοποιήσω. Τι και αν ποτέ δεν ήταν στα σχέδια μου!

Και όλα αυτά τα «άχου λυπάμαι», «πω πω κι εγώ κάθομαι και σου μιλάω για παιδιά», «καλά δεν πειράζει, μπορείς να υιοθετήσεις», όλα αυτά τα λόγια παρηγοριάς και λύπησης, το μόνο που καταφέρνουν είναι να με προσβάλλουν και να με ταπεινώνουν.

Αξιοθαύμαστο πράγμα η μητρότητα και ένα μεγάλο μπράβο από καρδιάς σ’ όλες εκείνες τις γυναίκες που έγιναν μητέρες και που παρά τις όποιες δυσκολίες –μικρές ή μεγάλες, σημαντικές ή ασήμαντες- είναι εκεί, δίπλα στα παιδιά τους και κάνουν τα αδύνατα, δυνατά, για να τους προσφέρουν ό,τι καλύτερο.

Δεν γεννηθήκαμε όμως όλες για τον ίδιο ρόλο. Δεν μπορούμε να γίνουμε όλες μάνες και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό θα πρέπει να με στιγματίζει, να με ταπεινώνει, να με κάνει να αισθάνομαι λιγότερο γυναίκα;

Δεν είμαι στείρα. Είμαι γόνιμη! Σε ιδέες, σε δημιουργικότητα, σε φαντασία, σε προσφορά.

Είμαι πλημμυρισμένη από αγάπη για τα παιδιά που υποφέρουν, για τον γιο της φίλης μου, για τα ανίψια μου. Είμαι δίπλα τους, γεμάτη γνώσεις έτοιμη να τις μεταδώσω, άξια να γίνω πρότυπο, ικανή να τα εμπνεύσω και να εμπνευστώ. Δεν είμαι στείρα… καμένη γη... ΟΧΙ!

Δε θέλω να με κοιτάτε και να με λυπάστε, ούτε να προσπαθείτε να με παρηγορήσετε. Θέλω απλώς να με μεταχειρίζεστε ως άτομο, που ακόμα κι αν η ζωή με απέρριψε για μάνα, πρώτη την είχα απορρίψει εγώ.

Δεν είμαι στείρα! Ήταν επιλογή μου!