Skip to main content

Είμαι δυστυχισμένη στον γάμο μου, αλλά σκέπτομαι τα παιδιά και δεν χωρίζω

<<Ο γάμος μου έχει βαλτώσει… Δεν με ικανοποιεί πια… Ωστόσο παραμένω σε αυτόν για χάρη των παιδιών μου>>. Αυτή η φράση αποτελεί την πιο συχνή δικαιολογία που ακούμε από γυναίκες που θέλουν να χωρίσουν αλλά δεν το τολμούν.

Τα οικονομικά προβλήματα, το άγχος για την καθημερινή επιβίωση και ανατροφή των παιδιών, η συναισθηματική αποξένωση που χαρακτηρίζει πολλά από τα σύγχρονα ζευγάρια σε συνδυασμό με την μη ικανοποιητική ή ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή, οδηγούν πολλές από τις γυναίκες στο να εκφράζουν συναισθήματα απογοήτευσης, θύμου, απόγνωσης γύρω από τον γάμο τους και όμως να παραμένουν σε αυτόν.

<<Θέλω να προστατεύσω τα παιδιά μου, δεν θέλω να στιγματιστούν ψυχικά από τον χωρισμό μας….>>, απαντούν.

Αν και παλαιότερα επικρατούσε έντονα η αντίληψη πως τα παιδιά των χωρισμένων γονιών είναι περισσότερο επιρρεπή στο να αναπτύξουν προβλήματα συμπεριφοράς κατά την παιδική και μετέπειτα ενήλικη ζωή τους, τις τελευταίες δυο δεκαετίες, η αντίληψη αυτή σταδιακά εγκαταλείπεται.

Τούτο συμβαίνει καθώς η κοινωνία εξελίσσεται, οι γυναίκες έχουν μπει δυναμικά στην αγορά εργασίας, οι δυναμικές στις σχέσεις των ζευγαριών αλλάζουν και να αναπροσαρμόζονται.

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, περισσότερα από ένα στα τρία ζευγάρια στην Ελλάδα χωρίζουν.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, αυτό που πλέον έχει ουσιαστική σημασία για την ψυχοσυναισθηματική υγεία και σταθερότητα των παιδιών είναι η ποιότητα της σχέσης των γονέων, είτε βρίσκονται μέσα στον γάμο είτε αποφασίζουν να ζήσουν χωριστά.

Συχνά λέμε πως ένα << καλό>> διαζύγιο είναι πάντοτε προτιμότερο από την μακροχρόνια παραμονή σε ένα δυσλειτουργικό γάμο. Και τούτο συμβαίνει, διότι τα παιδιά είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητα στο να αντιλαμβάνονται τα λεγόμενο <<ψυχολογικό κλίμα>> που επικρατεί μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.

Γονείς που εκφράζουν λεκτική ή σωματική βία μεταξύ τους, που είναι επικριτικοί, και παθητικά επιθετικοί (κρατούν μούτρα, είναι ψυχροί, αγνοούν ο ένας την ύπαρξη του άλλου κλπ) δημιουργούν ένα συναισθηματικά επιβλαβές κλίμα για την ανάπτυξη των παιδιών. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται αυτή την <<σιωπηλή>> ή <<καλυμμένη>> σύγκρουση και με την πάροδο των ετών υιοθετούν εσφαλμένα πρότυπα γύρω από τον τρόπο που σχετιζόμαστε σε στενές σχέσεις, είτε φιλικές, είτε μετέπειτα συντροφικές. Συχνά, στις σχέσεις των παιδιών αυτών ως ενήλικες, παρουσιάζονται συναισθήματα ανασφάλειας, φόβου δέσμευσης ή πιθανής απόρριψης.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως μέσω της συμβουλευτικής και ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, τα ζευγάρια, έχουν την δυνατότητα, εφόσον το επιθυμούν, να μειώσουν το επίπεδο των συγκρούσεων και να βελτιώσουν την ποιότητα της σχέσης τους, (προτού να πάρουν την απόφαση να ζήσουν χωριστά), για το καλό των παιδιών και της οικογένειας στο σύνολο της.