Skip to main content

Δεν ακολουθώ το «10 μυστικά για να κρατήσεις το γάμο ζωντανό» και είμαι ευτυχισμένη

Κάθομαι στον καναπέ δίπλα στον άντρα μου που βλέπει τηλεόραση. Έχω ρίξει μια κουβερτούλα στα πόδια μας και τον κοιτάω. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν όταν πρωτοερωτευτήκαμε. Θυμάμαι την ανυπομονησία για το τηλέφωνο, θυμάμαι την ταχυκαρδία όταν τον έβλεπα, θυμάμαι την αγωνία μετά τους καβγάδες κι ότι δεν μπορούσαμε να μην αγγιζόμαστε όταν βρισκόμασταν.

Έχουν περάσει 20 χρόνια και σύμφωνα με όλους τους ειδικούς σχέσεων «για να διατηρήσω τον έρωτά μας ζωντανό πρέπει»:

α)Να περιποιούμαι τον εαυτό μου (να χάσω σίγουρα κιλά, να πηγαίνω κομμωτήριο, γυμναστήριο, και φυσικά να φοράω καινούργια ρούχα)

β)Να μην βάζω τα παιδιά πάνω από εκείνον (εγώ δεν τα βάζω, εκείνα έρχονται)

γ)Να βρίσκω χρόνο να περνάμε μαζί (γύρω στις 10 το βράδυ που συναντιόμαστε)

δ) Να μην αφήσουμε το σεξ (το σεξ μου αρέσει, αλλά όχι, δεν είναι προτεραιότητά μου)...

και διάφορα άλλα κλισέ που όταν τα διαβάζεις αναρωτιέσαι:

Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη στον γάμο μου ή μήπως πρέπει να πάω σε κάποιον ειδικό;

Τι άλλαξε από τότε που πρωτοερωτευτήκαμε;

Τα πάντα σχεδόν.

Τι δεν άλλαξε;

Ότι είμαστε μαζί. Στα όνειρά μας, στις δυσκολίες μας, στις ατυχίες μας.

Μου αρέσει που όταν σηκώνεται πρώτος θα κάνει καφέ και για μένα.

Μου αρέσει που στα ταξίδια κρατάει πάντα αυτός τα διαβατήρια για να μην τα χάσω.

Μου αρέσει που όταν θα πάω στο σούπερ μάρκετ θα αγοράσω φυστικοβούτυρο (που δεν τρώω) μόνο και μόνο επειδή αρέσει σε εκείνον.

Λατρεύω τη μυρωδιά στο μαξιλάρι του κι όταν αργεί κοιτάζω το ρολόι συνέχεια.

Μου αρέσει που λέει αστεία στον μπαμπά μου και κάνει κοπλιμέντα στη μαμά μου.

Μου αρέσει όταν ακούω ότι ο γιος μας του μοιάζει.

Μου αρέσει όταν λέει στην κόρη μας ότι θα φορέσει τακούνια στα 36.

Μα πιο πολύ από όλα μου αρέσει που με έχει δει στα χειρότερά μου και δεν έχει φύγει.

Στα 20 χρόνια γάμου μας υπήρξαν φορές που σκέφτηκα να φύγω. Με κράτησαν οι αναμνήσεις μας, το νοιάξιμο, η αγάπη. Και μετά από λίγες ημέρες θεωρούσα τον εαυτό μου τρελό που σκέφτηκα να φύγω.

Μετά από 20 χρόνια γάμου, το χτυποκάρδι του πρώτου καιρού δεν υπάρχει- βιολογικά θα ήταν αδύνατο άλλωστε. Μπορείς πάντα να το ανακαλέσεις όμως, και αυτό βοηθά τη σχέση.

Αυτό που υπάρχει υστερεί σε ένταση από τον έρωτα, αλλά δεν υστερεί σε δύναμη. Το δέσιμο που δημιουργείται σε δύο ανθρώπους που έχουν επιλέξει να πορευτούν μαζί παρά τις δυσκολίες, και το καταφέρνουν, είναι συμπαγές και στέρεο.

Μπορεί να μην ακολουθούμε πλήρως τις «10 συμβουλές για να κρατήσετε το γάμο σας ζωντανό». Μετά από 20 χρόνια γάμου όμως νιώθω πιο ευτυχισμένη από ποτέ!