Skip to main content

Άντρες: Αυτοί οι εξωγήινοι!

Νομίζω πως το συγκεκριμένο θέμα αγγίζει όλες τις συζύγους και μαμάδες αγοριών. Θα προσπαθήσω να περιγράψω λοιπόν αυτό το «φαινόμενο» σε τρία επεισόδια.

Επεισόδιο Νο1: Οι κάλτσες

Πριν χρόνια κι όταν ακόμη τα παιδιά μου ήταν πολύ μικρά, κανονίζω μετά από πολύ καιρό να βγω έξω με φίλες. Ενημερώνω για τα πάντα τον σύζυγο και τα αφήνω όλα τακτοποιημένα. Όλα, εκτός από τις κάλτσες των παιδιών που θα φορούσαν το βράδυ. Κάποια στιγμή εκεί που ήμουν με τις φίλες μου χτυπάει το τηλέφωνο:

-Δήμητρα που είναι οι κάλτσες των παιδιών για τον ύπνο;

-Μέσα στο συρτάρι της ντουλάπας τους.

-Ποιο συρτάρι;

(Η ντουλάπα τους τότε είχε μόνο τρία συρτάρια.)

-Στο δεύτερο, όπως θα το ανοίξεις είναι δεξιά.

-Έψαξα αλλά δεν τις βρήκα.

Κι αφού δε βρέθηκαν ποτέ οι κάλτσες, τα παιδιά κοιμήθηκαν δίχως αυτές. Όταν επέστρεψα το βράδυ, πήρα τον σύζυγο, πήγαμε στο δωμάτιο των παιδιών, άνοιξα το δεύτερο συρτάρι της ντουλάπας και…τα- ταν! Οι κάλτσες ήταν εκεί.

-Ααα, ήταν πίσω. Εγώ δεν άνοιξα όλο το συρτάρι!

Επεισόδιο Νο2: Το ψυγείο

Έρχεται ο σύζυγος το βράδυ στο σπίτι και ρωτάει πού είναι το φαγητό. Εγώ σιδερώνω και δίνω τις εξής οδηγίες-κατευθύνσεις:

-Πού είναι το φαγητό;

-(Στο ντουλαπάκι του μπάνιου) Στο ψυγείο.

-Πού ακριβώς στο ψυγείο;

-Όπως μπαίνεις δεξιά… (Ακολουθεί λοξό δολοφονικό βλέμμα)

-Τι χρώμα είναι το μπολ για να το βρω;

-(Μέσα στο ψυγείο υπάρχουν άλλα 3-4 μπολ). Είναι το γυάλινο με το άσπρο καπάκι. Το βρήκες;

-Α, τώρα το είδα. Ήταν πίσω απ’ το βάζο της μαρμελάδας!

Επεισόδιο Νο 3: Το αφρόλουτρο

Μπαίνει ο γιος, το καμάρι μου για μπάνιο. Πιο μικρός σε ηλικία, αλλά σε θέση να διαβάσει τι γράφουν αυτά τα δυο τρία μπουκαλάκια που είναι δίπλα απ’ τη μπανιέρα. Σε χρόνο μηδέν ακούω:

-Μαμά, πού είναι το αφρόλουτρο;

-Για κοίταξε δίπλα σου. Μαζί με το σαμπουάν είναι. Το ένα μπουκαλάκι είναι για τα μαλλιά και το άλλο για το σώμα.

-Τι χρώμα είναι το μπουκαλάκι;

-(Το χρώμα της διάρροιας, μετά συγχωρήσεως κιόλας.) Είναι το μεγάλο το μπλε. Το βρήκες;

-Όχι. Μπορείς να έρθεις;

Μετά από όλα αυτά και πολλά άλλα που πρέπει να καταγράψω σε εγκυκλοπαίδεια, νιώθω πως ζω με εξωγήινους όπου επισκέπτονται το σπίτι μου για κάποιο σκοπό. Χμ… ύποπτο. Προφανώς στον δικό τους πλανήτη το φαγητό διατηρείται μέσα στο πλυντήριο, οι κάλτσες αιωρούνται στο ταβάνι μαζί με τα όλο το σετ ρούχων και το αφρόλουτρο φωσφορίζει για να είναι ευδιάκριτο.

Επίσης μπορώ να πω πως νιώθω σαν την Αλέξις Κάρινγκτον στη Δυναστεία, όπου μένω σε μια βίλα 500m2. Με ψυγεία των 50m2, με 52 μπάνια και ατελείωτες ντουλάπες. Το μόνο πρόβλημα είναι πως μέχρι τώρα έχω βρει και καθαρίζω μόνο τα 80m2 κι επίσης που είναι αυτός ο μπάτλερ, βρε παιδιά, να κάνει την αλλαγή στα χειμωνιάτικα;