Skip to main content

Αναπολώντας τα σχολικά μου χρόνια

«Είμαι ένα μικρό παιδάκι, έχω δυο γονείς καλούς,

τρία δάχτυλα ενώνω, κάνω τέσσερις σταυρούς,

πέντε δάχτυλα στο χέρι, έξι μέρες μελετώ,

στις επτά εκκλησιά πηγαίνω, στις οκτώ σχολειό ζητώ.

Κάθε μέρα στις εννέα η ώρα λέω το μάθημα νερό

πάω το δέκα στη μανούλα με χαμόγελο γλυκό».

Είναι ένα ποιηματάκι που το λέγαμε όταν πήγαινα σχολείο. Το είχα πει τόσες φορές που το θυμάμαι ακόμη.

Αυτές τις μέρες αναπόλησα λιγάκι τα σχολικά μου χρόνια. Τους υπέροχους δασκάλους που είχα, οι οποίοι δεν μετρούσαν τις σελίδες των βιβλίων αλλά τη γνώση. Αν είχαμε καταλάβει το μάθημα προχωρούσαμε, διαφορετικά το λέγαμε ξανά και ξανά.

Όταν ο καιρός ήταν καλός, βγαίναμε στην αυλή να κάνουμε μάθημα. Στα διαλείμματα δημιουργούσαμε παιχνίδια απ’ το μυαλό μας. Εκείνη τη στιγμή ανάλογα με το πόσα παιδιά ήμασταν, πόσα αγόρια, πόσα κορίτσια, φτιάχναμε και το ανάλογο παιχνίδι. Όλοι μαζί. Κάτω απ’τα πεύκα καθισμένοι. Πολλές φορές οι δάσκαλοι έπαιζαν μαζί μας! Ναι! Μαζί μας!

Κορίτσια κι αγόρια μαθαίναμε να κεντάμε. Σε πολλές τέτοιες δημιουργίες αρκετά αγόρια ήταν πολύ καλύτερα από εμένα. Κάναμε οικοκυρικά, ένα μάθημα που η μοντέρνα εκπαίδευση το έχει βγάλει εκτός, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μη γνωρίζουν ούτε πώς να βελονιάζουν. Φυσικά η απάντηση είναι «Κανείς δεν πέθανε επειδή δεν ήξερε να κεντάει». Εννοείται. Ούτε και κανείς θα πεθάνει επειδή δεν γνωρίζει το «Πάτερ ημών» αλλά να, ξέρω γω, κάτι λείπει...

Όπως και να ΄χει, η ζωή προχωράει, τα πράγματα αλλάζουν (γιατί έτσι πρέπει) και τα παιδιά πορεύονται κάθε χρόνο με τους καινούργιους κανόνες της κάθε τάξης.

Καλή σχολική χρονιά, λοιπόν, σε όλους τους μαθητές! Καλό κουράγιο στους γονείς και τους δασκάλους! Ας απολαύσουμε με υπομονή και λιγότερο άγχος άλλο ένα ταξίδι στη γνώση.