Skip to main content

Αγκαλιές με έναν έφηβο

Όταν έγινα μητέρα για πρώτη φορά άκουγα πολλές συμβουλές - εξυπνάδες! Μια απ’ αυτές ήταν και η «συμβουλή»: Μη συνηθίζεις με αγκαλιά το μωρό γιατί μετά δε θα κάθεται ούτε λεπτό χωρίς εσένα! Ήμουν τυχερή όμως γιατί πέρασα πολλές ώρες αγκαλιά μαζί του.

Σπάνια χρησιμοποίησα το καροτσάκι για βόλτες γιατί λάτρεψα τον μάρσιππο. Να βλέπω το πρόσωπό του και να μυρίζω τη μπισκοτίλα στον λαιμό του. Κοιμηθήκαμε πολλές φορές μαζί όταν ήταν μωρό και έβλεπα τα πιο όμορφα όνειρα με την ανάσα του στο πρόσωπό μου. Του τραγούδησα αμέτρητες φορές τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά και φυσικά έπαιξα μαζί του πάρα πολύ.

Μεγαλώνοντας ο Ηλίας, έπρεπε να ελαττώσουμε τις αγκαλιές γιατί ήταν αγόρι και θα τον έκανα «μαμάκια»! Μπορούσα να αγκαλιάζω την κόρη μου αλλά με τον γιο μου έπρεπε να κόψω τα πολλά...

Φυσικά δεν το έκανα ποτέ. Όσο ανάγκη είχε η Γεωργία για αγκαλιά, άλλη τόση (ίσως και περισσότερη) είχε και ο Ηλίας. Πώς θα μπορούσα να παρηγορήσω το ένα παιδί μόνο με λόγια και το άλλο με φιλιά και χάδια; Δεν ήθελα να τον κάνω να ντρέπεται που θα κλάψει, μόνο και μόνο επειδή «οι άντρες δε κλαίνε». Αντίθετα, του έμαθα πως οι σωστοί άνθρωποι, άντρες ή γυναίκες, εννοείται και επιβάλλεται να κλαίνε γιατί είναι κι αυτό ένα συναίσθημα που πρέπει να βιώσουν. Τον συμβουλεύω, λέγοντάς του, πως όλα τα συναισθήματα (ευχάριστα και δυσάρεστα) πρέπει να μάθει να τα εκφράζει με μέτρο.

Ποτέ δεν ξεχωρίζω τις συμβουλές μου, σε αγορίστικες και κοριτσίστικες. Πάντα κάνω τις κουβέντες και με τα δύο παιδιά μου. Άλλες φορές συμφωνούμε και άλλες διαφωνούμε. Αλλά και μ’ αυτό έχουμε συμβιβαστεί.

Τώρα στην τρελή του εφηβεία, συνεχίζουμε να μιλάμε, αλλά μόνο όταν ο ίδιος το θέλει. Προσπαθώ να μη τον πιέζω να μου μιλήσει. Του δίνω χώρο και χρόνο. Τον αφήνω να αμφισβητεί τα πάντα γύρω του. Να βλέπει τα λάθη του. Να τα διορθώνει. Να μαθαίνει από αυτά. Να τα ξανακάνει. Να κλαίει. Να χαίρεται. Ίσως και να ερωτεύεται, αλλά πρώτα απ’ όλα να αγαπά!

Απαραίτητη προϋπόθεση... να αγαπά! Πρώτα τον εαυτό του και μετά τις επιλογές του. Δύσκολο για έναν 13χρονο να τα καταλάβει όλα αυτά αλλά γι' αυτό είμαι εδώ. Για να τα λέω ξανά και ξανά, να συμφωνούμε αλλά τις περισσότερες φορές να διαφωνούμε. Εννοείται πως είμαι η πρώτη που θα αμφισβητήσει. Έχω συμβιβαστεί όμως και μ’αυτό γιατί μετά από λίγη ώρα θα με πάρει μια αγκαλιά και θα τα ξεχάσουμε όλα.

Κάπου διάβασα πως σε στιγμές μεγάλης έντασης, αν αγκαλιαστείς με τον άλλο για λίγα δευτερόλεπτα, η αρνητική ενέργεια φεύγει. Το δοκίμασα. Δε ξέρω αν ήταν αυτό που βοήθησε ή η διάθεσή μας να τα ξαναβρούμε. Πάντως πραγματικά δούλεψε!

Σίγουρα δεν θέλει πολλές οικειότητες γιατί είπαμε… τρελή εφηβεία, αλλά όταν τα ματάκια του το ζητήσουν, θα τον αγκαλιάσω και θα τον φιλήσω όπως κάνω και με την κόρη μου, δίχως να φοβάμαι πως θα τον κάνω «μαμάκια». Αντίθετα, θα καμαρώνω που θα τον έχω κάνει σωστό άνθρωπο που δε φοβάται να νιώσει και να εκφραστεί.

Αγαπώ τις αγκαλιές κι εγώ η ίδια. Είναι πολλές οι φορές που τις ζητάω κι εγώ από τα παιδιά μου. Τις λατρεύω. Ηρεμώ, σκέφτομαι πιο σωστά, φεύγει ο πονοκέφαλος, χτυπά πιο όμορφα η καρδιά μου. Είμαι σίγουρη πως κάπως έτσι νιώθουν και τα παιδιά μου. Δε θα τις στερήσω λοιπόν για κανένα πρότυπο που κάνει τους… δήθεν άντρες…