Skip to main content

3 πράγματα που μου λείπουν από τότε που έγινα μαμά

Βρισκόμουν με μία μεγάλη παρέα και τρώγαμε, όταν το ‘φερε η συζήτηση και είπα ότι αυτό που μου λείπει τώρα που έγινα μαμά είναι ο προσωπικός χρόνος.

Σχεδόν θυμωμένος ένας νεαρός, ελεύθερος, άντρας μου αντιγύρισε:

"Αμάν πια, σας βαρέθηκα εσάς τις μαμάδες, κάνετε τα παιδιά και μετά σας λείπει ο προσωπικός χρόνος!".

Σοκαρισμένη από την επίθεση, ετοιμάστηκα να αμυνθώ. Τότε όμως το συνειδητοποίησα. Δεν έχει ιδέα για τι πράγμα μιλάω. Νομίζει ότι εννοώ πως μου λείπει το ποτό με τις φίλες μου, το κομμωτήριο, το ανέμελο σερφάρισμα στο FB.

Όχι, αγαπητέ μου φίλε. Μη βιάζεσαι να με κατηγορήσεις. Όχι πως δεν μου λείπουν και αυτά, αλλά έχω προτεραιότητες σ΄αυτή τη ζωή.

Όταν αναφέρομαι στον προσωπικό μου χρόνο εννοώ τρία πράγματα:

1. Πρωινός καφές

2. Φαγητό

3. Τουαλέτα

Το 1 κάπως το έχω λύσει ξυπνώντας στις 6.00 κάθε ημέρα για να προλάβω να πιω τον καφέ μου, όσο είναι ζεστός, χωρίς διακοπές.

Το 2 το παλεύω ακόμα. Έχω φτάσει στο σημείο να τρώω από το δικό μου πιάτο και να μην περιορίζομαι σε ό,τι περίσσεψε από τα πιάτα των παιδιών.

Το 3 όμως είναι αυτό που πραγματικά δεν έχω κατακτήσει ακόμα και είναι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο.

Όσο ήταν μικρά το αντιμετώπιζα εκπαιδευτικά. Το χρησιμοποιούσα για να βοηθήσω τα παιδιά μου να μάθουν την τουαλέτα.

Μετά περιόριζα τις εισβολές (την ώρα που όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να είναι μόνοι!), άλλοτε με γλυκό τρόπο, άλλοτε με απότομο… Τέλος πάντων, κατάφερα να τους μάθω να χτυπάνε την πόρτα και να μην την ανοίγουν μπουκάροντας.

Τώρα όμως που είναι 4 και 6 χρονών αντίστοιχα μοιάζουν σαν να συντονίζονται με το έντερό μου! Όποτε εκείνο έχει την ανάγκη να εκδηλωθεί, το ίδιο και αυτά! Τότε θα χρειαστούν την τουαλέτα, τότε θα θυμηθούν να με ρωτήσουν κάτι πολύ σημαντικό, τότε θα αποφασίσουν ότι πεινάνε, διψάνε, τότε θα επιλέξουν να μαλώσουν ή να σπάσουν κάτι.

Κι ενώ τα υπόλοιπα τα έχω οργανώσει, αυτό το άτιμο το έντερο έχει τη δική του προσωπικότητα και δεν τιθασεύεται, ώστε να δραστηριοποιείται όταν τα παιδιά κοιμούνται.

Αφού οι άλλοι δεν με καταλαβαίνουν, ρωτάω εσάς τις μαμάδες μεγαλύτερων παιδιών. Υπάρχει ελπίδα;