Skip to main content

15 Μαΐου: Ημέρα Οικογένειας! Είναι δεμένη η ελληνική οικογένεια σήμερα;

Προτού βιαστούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα "τι έχει αλλάξει στην οικογένεια και τι πρέπει να αλλάξει στη νοοτροπία μας;", ας σκεφθούμε το εξής: Τι σημαίνει για τον καθένα δεμένη οικογένεια;

Πρόκειται άραγε για αυτή την τέλεια οικογένεια που προβάλλεται στις διαφημίσεις και τους βλέπουμε να παίρνουν πανευτυχείς το πρωινό τους;

Πρόκειται για την οικογένεια που δεν είναι απλώς δεμένη, αλλά αλυσοδεμένη πρακτικά, επαγγελματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά και κοινωνικά με τα υπόλοιπα μέλη;

Πρόκειται για την οικογένεια που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ελευθερία, όπου το κάθε μέλος της διάγει τον δικό του προσωπικό βίο που πολλές φορές είναι άγνωστος, αλλά κατά τα άλλα απόλυτα αποδεκτός από τους γονείς και τα αδέρφια του, στα πλαίσια ακριβώς μίας πιο σύγχρονης προσέγγισης της οικογένειας;

Ανεξάρτητα όμως από το βαθμό «δεσίματος» της ελληνικής οικογένειας, οφείλουμε να παραδεχθούμε πως οι γονείς σήμερα προσπαθούν. Έχουν ανησυχίες και ενημερώνονται με στόχο να γίνουν όσο το δυνατό καλύτεροι. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που υπερ-προσπαθούν, με αυτό το υπέρ να καταλήγει σε υπερβολή, όπως υπερβολική ενασχόληση, υπερβολική οριοθέτηση, υπερβολική ανεξαρτησία. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που η εικόνα της τέλειας οικογένειας είναι παντού στην καθημερινότητά μας. Καταβάλλεται έτσι μία μεγάλη προσπάθεια να κατακτήσουμε το τόσο επιθυμητό τέλειο, την στιγμή που το πραγματικό είναι απολύτως αρκετό.

Και τι εννοούμε με την έννοια πραγματικό; Να μάθουμε να ακούμε τα παιδιά μας. Να τα ακούμε αρχικά και έπειτα να τα αποδεχόμαστε.

Στην προσπάθεια να διορθώσουμε τα λάθη των δικών μας γονέων δίνουμε έμφαση στο πώς να υιοθετήσουμε διαφορετικές από τους ίδιους συμπεριφορές και πρακτικές, οι οποίες όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην είναι συμβατές με την ιδιοσυγκρασία του παιδιού μας. Παραδείγματος χάριν, επειδή ενδεχομένως μεγαλώσαμε με αυστηρά όρια από τους δικούς μας γονείς, καλλιεργούμε στα δικά μας παιδιά μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Ας ξεφύγουμε, λοιπόν, από το πώς πρέπει ιδανικά να γίνει ή να μην γίνει κάτι και ας δούμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας.

Ας έχουμε υπόψη ότι όπως ακριβώς εκείνα μαθαίνουν από εμάς, έτσι και εμείς μπορούμε να μάθουμε από εκείνα τι ακριβώς χρειάζονται από εμάς!